Het licht
Het licht, Gods witte licht, breekt zich in kleuren:
Kleuren zijn daden van het licht dat breekt.
Het leven breekt zich in het bont gebeuren,
En mijn ziel breekt zich als ze woorden spreekt.
Slechts die zich sterven laat, kan ’t leven beuren:
O zie mijn bloed dat langs de spijkers leekt!
Mijn raam is open, open zijn mijn deuren –
Hier is mijn hart, hier is mijn lichaam: breekt!
De grond is zacht van lente. Door de bomen
Weeft zich een waas van groen, en mensen komen
Wandelen langs de vijvers in het gras –
Naakt aan een paal geslagen door de koorden,
Ziel, die zichzelve brak in liefde en woorden:
Dit zijn de daden waar ik mens voor was.
Martinus Nijhoff (1894-1953)
uit: De wandelaar (1916)
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht in hun mailbox
Een raadselachtig gedicht! Wat betekent ‘laten sterven’ en wat moeten we onder ‘beuren’ verstaan? Waarom die vergelijking met Christus? In de tweede druk van De wandelaar is dit het openingsgedicht. Waarom heeft Nijhoff dat gedaan?
Laten sterven= een daad van God, sterven aan jezelf. Aan hoop op jezelf omdat je gaat hopen op God.
Beuren= verkrijgen. Door te sterven aan de verwachting op jezelf verkrijg je het leven in God.
Vergelijking met Christus, omdat dit gedicht over de geloofsvereniging met Christus gaat.