Van hier tot Tokio – Facetten (xiii)

De Arabische wereld, Japan, China, allemaal hebben ze een schrift dat onleesbaar is voor wie er niet in heeft doorgeleerd – nu ja dat geldt voor alle typen schrift maar voor een Nederlandse Europeaan dus zeker. Bovendien liggen die landen of gebieden op veel kilometers van ons wereldddeel en daarom verwonderen dit soort voorbeelden niet:

• Aleppo – een vluchtelingenprobleem van hier tot aan Aleppo
• Damascus – Die mensen zijn vaak eenzaam, verlaten en getraumatiseerd, met een rugzak van hier tot in Damascus. (vluchtelingen uit Syrië en omgeving)
• Hongkong – Hij heeft een erelijst van hier tot Hongkong, het is een keer genoeg geweest.
• Nagasaki – een restaurant met een menukaart van hier tot in Nagasaki
• Okinawa – Eerst nog eventjes genieten. Van hier tot Okinawa. (schrijft iemand vanuit Japan)
• Ramallah – deze zaak stinkt, van hier tot aan Ramallah
• Sapporo – Met een pijnlijke grimas van hier tot Sapporo
• Yokohama – Ze hadden ambities van hier tot Yokohama

Veel Japan! Tokio geeft het vaak nagevolgde voorbeeld en daarbij kan het weliswaar eenvoudig ‘zéér ver weg’ betekenen zoals in het voorbeeld met Yokohama maar bij de aangehaalde gevallen is er eigenlijk steeds een intrinsieke relatie tussen de genoemde plaats en wat het onderwerp is. Dat is bij Aleppo en Damascus direct duidelijk (het betreft vooral Syrische vluchtelingen), bij Okinawa schrijft iemand vanuit Japan en daar kan er dus letterlijk gelezen worden, bij de uiting met Sapporo moet de lezer weten dat daar Olympische Spelen op komst zijn. Gidi Markuszower (PVV) greep tweemaal naar Ramallah; eenmaal tegen de benoeming van Vera Bergkamp als Kamervoorzitter en eenmaal rechtstreeks tegen toenmalig D66-leider Sigrid Kaag: dat kan moeilijk anders gezien worden dan in verband met de herkomst van haar man. Hoe kies is dat?

De constructie van het type Van hier tot Tokio doet in ontzettend veel gevallen denken aan taal die je in een café-sfeer kunt horen – in zoverre is de ontstaansgeschiedenis rond Kronkel Simon Carmiggelt allerminst vreemd. Maar ook de wereld van het Binnenhof kan zich er dus van bedienen.

Wordt vervolgd.
Dit stuk verscheen eerder op het weblog van Siemon Reker