Yn de Fryske wurdboeken sille je om ‘e nocht om it wurd pech sykje. De oersettingen fan pech dy’t jûn wurde binne ‘tsjinslach’, ‘tsjinrampen’ en foar in mankemint: ‘maleur’, ‘mankemint’. It Nederlânsk hat pech út it Dútsk liend en yn dy taal betsjut it allinnich ‘tsjinslach’ en net ‘mankemint’, want dat is Panne. It Dútske Pech (tsjinslach) komt fan Pech yn de betsjutting ‘pik’, (Ndl. pek) en soe yn ‘e 18de iuw as wurd foar ‘tsjinslach’, fia de studintetaal, yn de algemiene Dútske taal bedarre wêze.  

Ek al skouderje de Fryske wurdboeken de foarm pech, likegoed komt it al foar yn it Frysk. Skriuwers as Brolsma, Riemersma, van der Velde, Verf en Wadman skriuwe it gewoan en brûke sûnder beswier kombinaasjes as ‘pech hawwe’, ‘pech ûnderweis’ en ‘in auto mei pech’.  Op ynternet is pech yn Fryske teksten ek wakker húsriem. De konklúzje kin wêze: it Frysk hat pech, no de wurdboeken noch.