Wilders en zijn kornuiten in de regering is iets gelukt wat weinig anderen is gelukt: een groep die nooit zo actiebereid was, gaat morgen voor de derde keer in een maand tijd de straat op. Universitaire medewerkers maken zich duidelijk grote zorgen. Op 14 november vond, ondanks belemmeringen door de burgemeester van Utrecht, een demonstratie plaats waar enkele duizenden mensen op afkwamen, terwijl elders in het land nog duizenden anderen de straat op gingen. Vervolgens vulden we op 25 november het Malieveld met 25.000 demonstranten. En morgen staan we er opnieuw.
Het is nodig ook. De draconische bezuinigingen zijn nog altijd niet van tafel. De christelijke partijen hebben weliswaar bedongen dat er ongeveer een derde van het gigantische bedrag aan bezuinigingen elders zou worden gehaald. Maar vervolgens bleek dat ‘elders’ betekende: elders bij de universiteiten. We schieten er dus niks mee op. Hierdoor schieten we niets op. Eigenlijk zou er geld bij moeten komen om het niveau van investeringen te bereiken dat de commissie-Draghi onlangs nodig achtte en waarvoor minister Bruins zich uitsprak. Bovendien ligt er bij de Arbeidsinspectie nog steeds een rapport dat aantoont dat de huidige staf al ernstig overbelast is. Deze situatie zal door de bezuinigingen alleen maar verslechteren.
Voorop
Bontenbal en Bikker vertellen nu tegen iedereen die het horen wil: beter een slechte deal dan geen deal. En dus komt er vermoedelijk een heel slechte deal. Bedrijven, burgemeesters, rechters, ingenieurs: allemaal hebben ze de afgelopen weken laten horen hoe rampzalig deze plannen zijn voor de samenleving. Effect heeft het niet.
En dus is nu tot heel veel collega’s doorgedrongen hoe ernstig de situatie is. We hebben te maken met een minister die niemand meer serieus neemt – Bruins mag niet eens meedoen aan de vergaderingen over zijn eigen begroting – en aan wie we dus ook geen steun hebben. De universiteitsbesturen hebben weliswaar een zeer competente voorzitter gevonden in Caspar van den Berg, die overal in de media komt uitleggen wat een ramp ons te wachten staat, maar de bestuurders zelf lopen niet bepaald voorop in de strijd.
Figuren
We moeten dus zelf de straat op! De universiteiten redden, die prachtige instellingen, ouder dan de democratie, waarvoor de afbrokkelende democratie zich niet langer interesseert. Dat gaan we morgen doen in (minstens) 11 universiteitssteden – een overzicht staat hier. Het is ook duidelijk dat we er niet mee zullen ophouden als deze schadelijke plannen toch worden doorgevoerd. Er wordt ook al serieus gedacht aan zwaardere actievormen dan alleen maar vriendelijk demonstreren.
Het is ook duidelijk dat er veel bredere, maatschappijbrede, protesten nodig zijn, voortdurende protesten tegen de onmenselijkheid én het onvermogen van de huidige regering. Op dit moment heeft Syrië een competenter bestuur dan wij. We moeten onze stem laten horen om deze figuren weg te krijgen.
Gisteren schreef ik met mijn collega’s van WOinActie Nijmegen een open brief aan de Nijmegenaren.
Mijn steun heeft u, geachte heer Marc van Oostendorp en de vele collegae die de universiteit optimaler willlen laten functioneren en onderzoekers perspectieven etc. Maar goed, daar schiet u weinig mee op.
Misschien kan u de heer Johan Rudolf Thorbecke op het schild hijsen als zinnebeeld van de politicus die de universiteit wel genegen was – hij was jong prof in Gent onder het Verenigd Koninkrijk en Willem I en was later in Leiden toegetreden tot de bestuursinstanties, waar hij volgens Herwig Aerts wel eens botste op de onverschilligheid van zijn collegae. als minister richtte hij de de HBS in en bleef hij belangstelling behouden voor de universiteit. Dat de discussie in de den Haag over zwaar bezuinigen of minder zwaar bezuinigen maar toch bezuinigen blijft verbazen. Daarom, hoeveel hoon sommigen zullen spuien, lijkt Thorbecke een interessant icoon voor uw acties.