Vanwege het enthousiaste en enthousiasmerende artikel van Helge Bonset over Hans Faverey, dacht ik: laat ik eens wat gedichten van Faverey in het Latijn vertalen. Ik heb er drie gekozen. Aangezien ik niet gewend ben om wat dan ook in het Latijn te vertalen, hoop ik flink wat commentaar te krijgen van latinisten. Waar ik vooral over twijfel, zijn de naamvallen bij werkwoorden en zo. Is het ‘impedire te’ of ‘impedire tibi’? Dat soort dingen.

Wanneer er niets meer is    om het voor te doen,   om het mee te doen,   houdt het vanzelf op.   De vingers verlaten hun hand   en laten de hand los. De voeten   zijn vrij – gaan ieder voor  zich te gronde. Wat blijft   liggen, wordt woord voor woord opgeheven. Alleen de wind   waait nog, tot ook    hij opraakt,    waarheen hij wil.

Cum nihil remanet ad cui faciendum, ad quo utendum,   tunc per ipsum desinit. Digiti manum suam relinquunt   et manum dimittunt. Pedes   liberi sunt – omnes singuli ipsi occidunt. Quod manet   ibi, verbum ad verbum abrogatur. Solum ventus   adhuc flat, donec etiam is excurrit, quocumque velit.

De chrysanten, die in de vaas op de tafel bij het raam staan: dat   zijn niet de chrysanten die bij het raam op de tafel in de vaas staan.   De wind die je zo hindert en je haar door de war maakt,   dat is de wind die je haar verwart; het is de wind waardoor je niet meer gehinderd wilt worden als je haar in de war is.

Chrysanthema quae in vase in mensa apud fenestram sunt: ea   non chrysanthema sunt quae apud fenestram in mensa in vase sunt.   Ventus qui te impedit et capillos tuos turbat,   is ventus est qui capillos tuos turbat; ventus est a quo non iam impediri vis si capilli tui turbati sunt.

Van lieverlede; zo komen zij nader: 8 roeiers, steeds verder landinwaarts   groeiend in hun mytologie: met elke slag steeds verder van huis, uit allemacht roeiend; groeiend tot alle water weg is, en zij het hele landschap   vullen tot de rand. Acht – steeds verder landinwaarts roeiend; landschap daar al geen water meer is: dichtgegroeid landschap al. Landschap, steeds verder land-   inwaarts roeiend; land zonder roeiers; dicht- geroeid land al.

Paulatim; sic appropinquant: VIII remiges, longius et amplius in terram   crescentes in sua mythologia: pulsibus longius et amplius e domo, fortissime remigantes; crescentes donec cuncta aqua abiit, et ei cunctam terram scaenae   implent ad marginem. Octo – longius et amplius in terram remigantes; scaena terra ubi non iam aqua est: plene crevit terra scaenae iam. Terra scaenae, longius et amplius in   terram remigantes; terra sine remigibus; plene remigata terra iam.