•• Uit Die onvermijdelijkheden, de nieuwe bundel van Jan Baeke.

Kinetisch

De kogels zijn op. Ze schieten met liedjes
en in een van die liedjes heeft een man een vroege trein genomen
waarin hij iemand ontmoet die een antwoord zoekt op vragen
waar geen antwoord op te vinden is.
Niemand kan hem helpen, iedereen raakt uitgeput
de treinreis sloopt de weerstand van de meeste passagiers.

De man zingt voor de reizigers, die aan het eind van het liedje
net als hij door de ramen van de trein naar buiten kijken
waarna de hele scène achter de horizon verdwijnt.

Selfies ijlen na en hier en daar kort bellen. ‘Ik zit in de trein.’
Er is haast maar ook weemoed, het idee iets meegemaakt te hebben.

Ongedeerd aangekomen, maar toch. Zelfs weefsel
dat niet direct in de baan van een liedje ligt
kan wel degelijk beschadigd zijn.

Jan Baeke (1956)
uit: Die onvermijdelijkheden (De Bezige Bij, 2025)

---

Abonnees van Laurens Jz Coster krijgen iedere werkdag een gedicht in hun mailbox