Uit In elk klokhuis schuilt cyanide, de nieuwe bundel van Annet Zaagsma.

herwilderen

ik heb mezelf laten gaan
alle haren laten groeien, bloeden
op de natte modder
naakt wentelen in het lange gras

in een beek ontving ik vissen in mijn eileiders
paalwormen in mijn oogwit, oneindig
uitgestrekt op mijn buik in het vlakke veld
specht in mijn oor, neus in het mos

geen wekker meer zetten
geen blad voor de mond nemen
geen hekken of prikkeldraad
eten wat het bos schaft

eerst de pissebedden, dan de kraaien voor het zachte
toegankelijke vlees, wolven kauwen de hardere spieren
de gezette botten, het kwik uit mijn kiezen
dat me nog van andere dieren onderscheidt

••

dubbelblind

het is een ruimtelijk experiment, bij wijze van
halve cirkels
openleggen als een uitgeklapte kubus

zorg dat je als houvast
genoeg honger hebt, met voorbedachten rade
een onuitvoerbaar recept bedenkt

onderweg
te rade gaat bij de conductrice
(die het ook niet weet)

natuurlijk
de vrije wil net zo irrelevant
als onze exacte plaats in het universum

navelstaren
net op tijd je ogen opendoen
om station Beilen voorbij te zien flitsen

Annet Zaagsma (1971)
uit: In elk klokhuis schuilt cyanide (Opwenteling, 2025)

---

Abonnees van Laurens Jz Coster krijgen iedere werkdag een gedicht in hun mailbox