Leeslogboek: april

Ik kom dezer dagen voor werk nogal veel in Parijs, en het is wel slikken, in de metro. Ik was er sinds covid niet meer geweest, en ik herinner me het voor die tijd als een verademing in vergelijking met het Nederlandse openbaar vervoer. Niet dat iedereen over haar telefoon gebogen zat. Dat er nog heel veel mensen waren met een papieren boek.

Dat is inmiddels ook in Parijs, zelfs in Parijs, toch wel anders.

Misschien lezen al die mensen wel de hele dag Stendhal op hun telefoon, wie zal het zeggen. Ik doe dat zelf immers ook wel, zij het alleen in noodgevallen in het openbaar, als ik echt geen ongelezen papieren boek meer bij me heb. En dat laatste uit een vreemd soort verantwoordelijkheidsgevoel, een raar en vruchteloos pedagogisch verlangen om mensen te laten zien dat het ook anders kan. Dat er iets in de wereld bestaat dat ook heel fijn is, en veel rustiger voor je ogen en je gemoed.

Het is ongefundeerde onzin, ik denk rationeel helemaal niet dat ik mensen overtuig door in de Parijse metro een boek van Vonne van der Meer te lezen. Ik weet ook eigenlijk niet goed te verdedigen dat het beter zou zijn als die mensen La barque du soir tot zich zouden nemen dan als ze naar een film kijken of appen met hun geliefde. Is het soms aan mij om die mensen te bekeren? En waartoe dan precies? En toch zou ik het liefste leven in een wereld waarin mensen dikke boeken zitten te lezen in het openbaar vervoer. Bij een foto zoals hierboven wordt mijn aandacht getrokken naar de vrouw in het midden, en ik word daar op een rare manier gelukkig van.

Luisterboeken vormen een aparte categorie: dopjes in je oor. Als ik op die manier iets ‘lees’ is het meestal ’s avonds in bed, als het licht uit moet, en dan alleen non-fictie. Deze maand probeerde ik de (zeer lichte) roman Die Diplomatin van Lucy Fricke, maar ik heb hem halverwege gestopt, omdat ik er geen touw aan kon vastknopen. Eerder had ik nog de roman Das Fest gelezen met mijn ogen, en daar genoot ik van, het betreft een van mijn geheime genoegens als lezer, het genre van de romantische komedie. Die Diplomatin wordt beter gewaardeerd dan Das Fest. Ik kan niet zo goed uitleggen waarom ik non-fictie beter kan volgen als het wordt voorgelezen, maar het is zo. Deze maand las ik zo het boek Et j’ai cessé de t’appeler papa van Caroline Darian, de dochter van de vrouw die door haar man jarenlang gedrogeerd werd en voor verkrachting aan andere mannen aangeboden.

Daarmee zou ik geloof ik weer niet graag in de metro gaan zitten, vanwege de onbegrijpelijke gruwelijkheid van het gebeurde. Ik ben veel te afhankelijk van het oordeel van vreemdelingen.

De harde feiten

Gelezen	Gekocht of gekregen	Nu aan het lezen
Colette, Chéri Caroline Darian, Et j’ai cessé de t’appeler papa Annie Ernaux, Le jeune homme Lucy Fricke, Das Fest Judith Koelemeijer, De redding Jolanda Kooijmans, Addertje Anna Löwenstein, La memoraĵoj de Julia Agripina Vonne van der Meer, De avondboot Vonne van der Meer, De verhalen Vonne van der Meer, Eilandgasten Vonne van der Meer, Spookliefde Vonne van der Meer, Weiger nooit een dans Amélie Nothomb, Psychopompe Tonnus Oosterhoff, Suffisant lecteur Sandra Richter, Rainer Maria Rilke, oder Das offene Leben Annet Schaap, Krekel Koen Vergeer, Heelal van papier Billy Vos, alleen van u als ik van mij Robbert Wigt, Kopvoddentaal	Graa Boomsma, Breken is bouwen Caroline Darian, Et j’ai cessé de t’appeler papa Gillis Dorleijn en Wiljan van den Akker, De geboorte van de moderne poëzie in Nederland Lucy Fricke, Die Diplomatin Ulli Jessurun D’Oliveira, Speuren in Lucebert Judith Koelemeijer, De redding Vonne van der Meer, Ik verbind u door Amélie Nothomb, Psychopompe Pascale Roze, Le roman de Mécène George Saunders, A Swim in the Pond in the Rain Robbert Wigt, Kopvoddentaal	Anna Blaman, Eenzaam avontuur Jantien de Boer, Wondervogels Vonne van der Meer, Laatste seizoen Marilú Oliva, La bibbia raccontata da Eva, Giuditta, Maddalena e altre Michèle Roberts, Colette, My literary mother