In haar debuutroman Dit is wat ik je zeg schrijft Steffie Verstappen een afscheidsbrief aan een  huwelijk. Een huwelijk dat op de klippen loopt na de ontrouw van de man. De roman is autofictie en dus gebaseerd op haar eigen ervaringen van Verstappen, maar het is ook geen exacte weergave. Verstappen wil de lezer vooral een inkijk geven in hoe er verwijdering kan ontstaan tussen koppels.

In Dit is wat ik je zeg ontdekt het vrouwelijke hoofdpersonage, een vrouw en moeder van twee kinderen, dat haar echtgenoot al jarenlang een affaire heeft met een andere vrouw. Het hoofdpersonage besluit om een brief te schrijven aan die minnares. In die brief legt ze haar hele verwerkingsproces onder de microscoop. Dat proces vertrekt bij de vraag hoe het zo ver is kunnen komen, maar dan volgt al snel een complex kluwen aan gevoelens en gedachten. Zo voelt ze zich het ene moment “diep, diep verraden”, maar tegelijk gaat ze ook aan zichzelf twijfelen. Schaamte, schuldgevoel, boosheid, wraakgevoelens,… het passeert allemaal de revue.

In een interview in de Belgische krant De Morgen liet Verstappen verstaan dat haar roman over meer dan overspel alleen gaat. “Het gaat vooral over de verwijdering die tussen een koppel kan ontstaan. Het kwijtraken van elkaar, de onherroepelijkheid en machteloosheid daarvan. Het overspel is louter een symptoom”, aldus Verstappen.

Dat wordt gaandeweg in het boek ook duidelijk. Terwijl de vrouw via het schrijven van de brief bijna wanhopig probeert overeind te blijven op het zinkende schip die hun relatie geworden is, toont de man vermijdend gedrag door zich met allerlei klusopdrachten op te sluiten in de kelder. De echte communicatie die nodig is voor een gezonde relatie is stilgevallen. De sessies bij de relatietherapeut verworden ook tot het wederzijds opsommen van gevoelens en behoeftes, meestal in even holle als ordelijke pakketjes van drie, zoals de nood aan “rust, wederijds begrip en gelijkwaardigheid”. Tot de vrouw op een gegeven moment moet vaststellen dat ze verworden zijn “tot een stel pratende hooden die via een therapeut hun gelijk probeerden te halen, maar allang niet meer konden voelen wat er echt aan de hand was”.

Het boek is dan geen letterlijk verslag van haar eigen ervaringen, maar Verstappen put wel uit haar eigen relatiebreuk na ontrouw. In een interview geeft ze ook aan dat ze het boek geschreven heeft omdat ze eigenlijk zelf nood had aan zo’n boek, een boek waarin naast het overspel ook aandacht is voor de dynamiek van een relatie waarin koppels elkaar kwijtraken. Hoe hou je een relatie gezond terwijl je ook een gezin met kinderen moet draaiende houden en tegelijk je eigen dromen en ambities wil najagen? Door haar eigen ervaringen op een zo eerlijk mogelijke manier weer te geven – al is het dan gefictionaliseerd – hoopt Verstappen lezers wat inzichten en mogelijke antwoorden aan te reiken.

Dit is wat ik je zeg, Steffie Verstappen. HarperCollins Publishers