Tijdens de afscheidsuitzending voor Frits Spits las Dichter der Nederlanden Babs Gons vanochtend dit gedicht voor.

wat we zullen missen

een gastheer, een waardige waard van het woord
die hier de taal zo welkom heette
dat ze elke zaterdag haar opwachting maakte
op haar mooist, op haar best
hier hoorden we haar voluit,
opgedoft, hooggehakt, vol, rijk, uitzinnig
ontroerend en soms zo kwetsbaar
dat we even de adem inhielden
zelfs voor haar stiltes was plek in de ether

want hier werd naar haar geluisterd
na een week waarin ze achteloos
in de mond genomen, de maat genomen
even niet langer een middel, een vehikel
overbodig, broodnodig
hier mocht ze even ontsnappen
aan het alledaagse
niet langer voor lief genomen
maar met liefde ontvangen
door de mooiste gastheer van de taal

tot op het bot
uitgekleed, ontleed
en opnieuw weer bekleed
haar parels herinnerd
haar cadans, haar ritme bemind
als een gelukkig kind
in dit huis, deze herberg

hier hoorden we haar in overtreffende trappen
vertellen, verhalen, verwonderen
hier mocht ze dichten
dromen, duiden, dwalen en dwepen

hier werd ze onder de loep genomen
hier werd ze gezien en gehoord
niet langer voor lief genomen
maar met liefde ontvangen
door de hartelijkste gastheer van de taal

Amsterdam, 27 december 2025