De steriele aula van het academisch ziekenhuis ademde de sfeer van een crematorium.

Het miste het aangename van de meer exotische locaties van vorige medische congressen, zoals die doorgaans georganiseerd werden in Disneyland of op de Malediven. De zaal zat dan ook vol chagrijn. De meeste aanwezigen waren getooid in witte werkkledij, sommigen nog met een stethoscoop om de nek, daarmee duidelijk makend dat ze straks meteen weer aan de slag wilden in hun operatiekwartier of behandelkamer om de verloren uren in te halen. Toen de organisator op het podium verscheen, was de ontvangst erg lauw.

‘Goede morgen, collega’s. Mijn naam is Diederik Gommers. Fijn om jullie hier vandaag te mogen verwelkomen. Dit jaar gaan we samen nadenken over “Communicatie”.  Want ja, daar wil het vaak mislopen, bijvoorbeeld in interacties met onze patiënten. Een veelgehoorde klacht: we behandelen hen te veel vanuit de hoogte. Ze missen empathie, ze voelen zich niet begrepen! U kent het gezeur.’

Jodeltoon

Al zuchtend en kreunend gaven de mensen in de zaal aan bekend te zijn met dit soort nukkigheden. Gommers ging door.

‘Maar daar moeten we dus wel wat aan doen, al was het maar vanwege de klantenbinding. Laten we daarom luisteren naar iemand die ons van nuttig advies kan voorzien. Het woord is aan André Rieu.’

Ten tonele verscheen een man met krullenbos en een opvallend rode vlek in zijn hals, links van zijn adamsappel, alsof iemand daar een tijdje te hard een object tegenaan gedrukt had. Het werd vanuit een gedeelde beroepsmisvorming door menigeen in de zaal gelijk gediagnosticeerd in een poging om  te bepalen of het een symptoom voor een of andere aandoening kon zijn.

‘Wie geit ‘t mit u allemaol?’

De op jodeltoon uitgesproken openingszin bracht  het publiek weer in het hier en nu.

Ongemak

‘Um direk op ‘t punt te komme: Ich wilde veurstèlle um ‘t Limburgisch ‘n verpliech oonderdeil vaan ‘t curriculum vaan de geneeskundesjaol te make. ‘t Bleik naomelek dat patiënte ‘t ech waardere. Amsterdams, of get wat baove Moerdijk weurt gesproke, klink gewoen te ongeskik.’

De spreker had meteen een gevoelige snaar geraakt. Tijdens hun opleiding en diverse stageperiodes hadden de medici net zo hun best gedaan om zich in de loop der jaren een bekakt en hautain accent aan te meten. Ten onrechte, zo bleek nu.

‘In ‘t algemein vinde de lui dee meneer vaan praote arrogant, kaajd en direk. Terwijl de taole vaan, beveurbeeld, Mestreech, Kirkroa of Heële get gezelligs en werms aon zich höbbe, wat de aafsjtand tusse dokter en patiënt aanzeenlik kleiner kin make.’

Rieu pauzeerde even en merkte op sommige gezichten wat ongemak.

Knijns

‘Mer geer hoeft neet bang te zien. We kinne gemekelek beginne, beveurbeeld, persoenlike veurnaomwäörd, werkwoordtije en vervooginge. En we kooste auch dèks gebruukde zinne liere, wie: Goeimorge, mevrouw, wie geit ‘t? Laot mich dien tong zeen. Doet ‘t pijn es ich d’r op druk? Heest du gisternach good geslaop? Hes se ‘n koppijn? Hes se maagprobleme? Zoe’n zinne. Begriepste?’

Er werd door de mensen in de zaal gelijktijdig geknikt, alsof de spreker een dirigent was die met zijn stokje had aangegeven dat het mocht.

‘En we motte ouch speciaal aondach besteie aon zoegenaamde minimale pare, dus wäörd die erg op elkaar lieke, mer toch get gans anders kinne beteikene. Beveurbeeld: es geer ‘n orthopedisch chirurg zit en iemand nao uch kump mit pijnlike kneeje, is dee persoen op de gooje plek. Maar es ze nao uch koume mit hun knijns, zouw geer ze motte verwieze nao de dierenarts.’

Kersenvlaai

Rieu hief zijn beide handen in de lucht, en bewoog die beurtelings op en neer, alsof hij een weegschaal uitbeeldde.

‘Kneeje of knijns. ‘t Klink bekans ‘tzelfde, mer ‘t zien versjillende dinger.’

Waarmee zijn korte betoog werd afgesloten.

‘Mer genög gezeiverd. Noe is ‘t tied um ós mage te völle en ós dorst te lesse.’

Onder begeleiding van vioolmuziek uit “de vier jaargetijden” verlieten de mensen de zaal voor de welkomstreceptie in de naburige hal, alwaar ze tot hun verbazing geen tapas of sushi aangeboden kregen, maar werden getrakteerd op kersenvlaai.