Huwelijk We zullen een lief lichtblauwdienstmeisje voor je kopenen voor mij een roerend rozehuisknechtje 's zondags gaan we met ze wandelenaan het lijntje. Lizzy sara May (1918-1988)uit: Gebruikspoëzie (1978) Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht … [Lees meer...] overLizzy Sara May • Huwelijk
Louis Couperus • Pantoem
•• 2023 is Couperus-jaar. En wat is een pantoem? Pantoem O, tril, mijn fluit, vol toongetoover!De nacht is als van liefde zwoel….En eindloos bruist er ’t bamboeloover;Vanille zucht een geur zoo zoel…. De nacht is als van liefde zwoel….Mijn liefde zal in 't lied ontvluchten….Vanille zucht een geur zoo zoel….Aïla! Luister naar mijn zuchten! Mijn liefde zal in 't lied … [Lees meer...] overLouis Couperus • Pantoem
Daniil Charms • Woei de wind, verliep het tij
•• Drie gedichten uit Tsjak! van de Russische absurdist Daniil Charms, “een greep uit zijn verhalen en gedichten, gekozen en van een nawoord voorzien door De Poezieboys”. Woei de wind, verliep het tij.Zongen vogels, tijd voorbijJij en ik nog onbekendenToen bestond er nog geen wij. Nu we weten van de anderIs er niets meer om ons heenJou alleen mijn lieve meisjeHeb ik lief … [Lees meer...] overDaniil Charms • Woei de wind, verliep het tij
Anouk Smies • Het Russische sonnet
• Uit mijn cloud, die de uwe is, de nieuwe bundel van Anouk Smies. (Hier nog drie gedichten uit de bundel). Het Russische sonnet Dinosaurussen keerden pas in prentenboeken terugDe groeiende neocortex in zoogdierenhielp ons om perversiteit in sonnetten om te zetten Uiteindelijk veegden we de leeuwen van tafelDe volgende menselijke quantumsprong leek voorspelbaarwant … [Lees meer...] overAnouk Smies • Het Russische sonnet
Huub Oosterhuis • Een mens te zijn op aarde
• Theoloog en dichter Huub Oosterhuis overleden. Een mens te zijn op aarde Een mens te zijn op aardeis eens voorgoed geboren zijnis levenslang geboortepijn.Een mens te zijn op aardeis leven van de wind. De bomen hebben wortels,de bomen mogen stevig staanmaar mensen moeten verder gaan.De bomen hebben wortelsmaar mensen gaan voorbij. De vossen hebben holen,de mensen … [Lees meer...] overHuub Oosterhuis • Een mens te zijn op aarde
Gerard Reve • De blijde boodschap
De blijde boodschap Ik zat met kloppend hart voor de kleurentelevisie,en dacht: ‘Zijne heiligheid zal toch wel gewag makenvan het toenemend verval der zeden?’En ja hoor, nauwelijks was hij begonnen, of ik hoorde al:decadentia, immorale, multi phyl ti corti rocci;influenza filmi i cinema bestialecontra sacrissima matrimoniacalecriminale atheistarum rerum novarum,(et cum … [Lees meer...] overGerard Reve • De blijde boodschap
Inge Lievaart • Pasen
Pasen In het doodspunt van de tijd,in de donkerste der nachten,dieptepunt van antimachten,grondverloren elk verwachten,werd het Pasen, nieuwe tijd,nieuwe toekomst, wonderwijd. In dit morgenlijk begin,in dit heden van Gods dromen– leven aan de dood ontkomen –ingeplant en opgenomen,gaan wij vol verwondering,nieuwe mens, de toekomst in. Inge Lievaart (1917-2012)uit: Toen … [Lees meer...] overInge Lievaart • Pasen
L.F. Rosen • Paaszaterdag
Paaszaterdag Vandaag is alles klein. Niets grootsmag erin. God heeft de stoppen losgedraaid.Een beduimelde vrede op de aarde losgelaten. Enkel wat zonderlingen veel te vroeg op pad.Diep voorovergebogen duwen zij tegen de leegtein de straat, tegen de vragen die hen kwellen. Hij?… Wanneer dan wel?… Deze.Geen andere vragen. Het is de naamdie opnieuw verwarring sticht.De … [Lees meer...] overL.F. Rosen • Paaszaterdag
Jan Engelman • Goede vrijdag
Goede Vrijdag Hoe moe, hoe ziek en uitgestredenmijn hoofd ligt op den tafelrand:zij komen, norsch en ontevreden,met hoongelach, o doodarm land, dat van hun groote, grove woordenen harde handen meer nog lijdt, -denk aan de stemmen die zij smoordenen de verspilde teederheid. En Jezus Christus dien zij voeren,den kroongetuige van hun waan,die langs de ijdelheid, de … [Lees meer...] overJan Engelman • Goede vrijdag
Martinus Nijhoff • Het groote lijden
• Over Jezus’ gebed op de Olijfberg. Het groote lijden Wetend dat liefde zich moet sterven laten,Had zijn groot hart het hart der wereld lief.Hij gaf zijn lijf, dat wij dronken en aten,Toen zijn doods-angst de magere armen hief. Ik zie, als achtergrond-decoratief,Groepen landlieden, visschers en soldaten,En tusschen hen, in ’t diepe perspectief,Heuvels en … [Lees meer...] overMartinus Nijhoff • Het groote lijden
Sybren Polet • Logosfeer
Logosfeer De fictionele kosmische orde: orde als dievan de Chinese keizer, welke door zijndagelijkse wandeling in zijn geordende tuinenhet heelal in stand hield. Zó uw binnenwereld met zijn veleimaginaire tijd vol microsingulariteitenen het genatureer van verzwegen vertes ertussen. Wij door … [Lees meer...] overSybren Polet • Logosfeer
Richard Minne • Dag van schoonheid
Dag van schoonheid De bot, die berst; de bij, die zoemt;de wind, die zotheid gaat vertellen:wat men kortweg de lente noemten de aarde komt op stelten stellen;dat klotst nu alles door mijn kop,en ’k stak er wel een pluimken op,als ik maar niet zo deftig was,zo stijf in mijn geklede jas.Als ik de band maar los kon knopen,nam ik u allen dubbelthope:gij meiskens uit de stad, den … [Lees meer...] overRichard Minne • Dag van schoonheid
Paul Rodenko • Prelude tot een Oekraïens epos
Prelude tot een Oekraïens epos Stormen jagen over de steppejunckers jagen over de steppedorpen schuiven klagendein hun foedraalvan rook Wie zal de gitaar van mijn ziel bespelenwie zal de gitaar van mijn dorp bespeleneen meisjeshandheeft zeven snaren doorgekniptze zijn gesprongen met een klein geluid van eksters. Paul Rodenko (1920-1976)uit: Gedichten … [Lees meer...] overPaul Rodenko • Prelude tot een Oekraïens epos
Jules Deelder • Spartaans gedicht
Spartaans gedicht (voor Jan) Vroeger of laterga je doodDat staat als een paalboven waterZo oud als Spartaword je nooit En als je gaatis het je tijd geweestDat is een dingdat zeker is Zo nietofter een hemel ismaar álster een isdan zal je ziendat de Hemelpoort – o!brok in ons keel –verdacht veel weg heeftvan het Kasteel Jules Deelder (1944 – 2019)Uit: Lijf- en … [Lees meer...] overJules Deelder • Spartaans gedicht
A.C.W. Staring • Het vroege kievitsei
Het vroege kievitsei Piet Smul trad in de schuit van Leiden op Den Haag,En toefde bij het roer, terwijl een Maartse vlaagVerkeerde in zonneschijn. Daar kwam een knaap gelopen:“Een kievitsei, wie wil ’t voor twee zesthalven kopen?”“’t Is vroeg”, zei Smul, “ik neem ’t — voor een zesthalf.”— “Zeg twee, Meneer; ik geef u ’t ei in ’t mandje mee!” —De koop lukt en de schuit wordt … [Lees meer...] overA.C.W. Staring • Het vroege kievitsei
Joost Oomen • Dan
Uit Lievegedicht, de debuutbundel van Joosts Oomen. Dan eerst heb je elkaarnog nooit gezien dan heb je elkaar gezienmaar weet je het nog nietbijvoorbeeld op een groot feest waar jelater van weet dat je er allebei wasals dichte sneeuwwaarin geen vlok geen vlokde ander zagmaar uiteindelijk samenin een dekbed belandde dan zie je elkaarvoor de eerste keer dan … [Lees meer...] overJoost Oomen • Dan
Hans Lodeizen • Allemaal steden
Allemaal steden de stad weifelt over de huizen de morgen vaart over de dakende stad binnende zon staat op tussen de huizenonder carillonmuziekde mensen wandelen in het donkerals het elf uur is de zon spoelt aan op de daken aan het strand van de vertenligt de stille zee der luchtwaarin het schip van een kerktorenflikkert in de buik van de staddrinken wij … [Lees meer...] overHans Lodeizen • Allemaal steden
Ruth Lasters • Servies
Uit Tijgerbrood, de nieuwe bundel van Ruth Lasters. Servies De allerlaatste mensen eten in een eindeloze trofeeënkamerzittend op Ballons d’Or van Zidane, Van Basten en Figo. Ze snijden dwerggoudbrasems uit zuurstofarme oceanen aanop platina platen zoals Abbey Road, Achtung Baby, Neverminden slurpen uit vergulde bekers van Grand Slams een door hitte erg … [Lees meer...] overRuth Lasters • Servies
Mark van Tongele • Te woord en ter zee
•• Mark van Tongele overleden. Te woord en ter zee Gebruik een licht absorberend momentdat behoorlijk sterk is en dompel het onder in een gedachte aan later. Adem-haal het als het helemaal doorzinnen is uit je bedenksel en laat het ha-hier uitlekken.Gedoog het dan voorzichtig tussen nabij- dehandse tederte. Neem een schep hé-coline in verschillende nuances en … [Lees meer...] overMark van Tongele • Te woord en ter zee
Clara Eggink • Verloren & De dichter
Verloren Ik lees een boek, ik schrijf een brief,Ik kom bij jou, wij praten.Die dingen zijn mij even lief;Ik kan ze ook wel laten. Het voorjaar buiten is altijd zoel,Maar niet dat wilde wonderToen ik weg wou gaan, alleen en koel;Nu kan ik ook wel zonder. Ik meende aan ’t strand te zijn geboren,Mijn huis te hebben in het duin.Dat alles is al lang verloren,Nu voer ik … [Lees meer...] overClara Eggink • Verloren & De dichter
Clara Eggink • Nixe
Nixe* Mijn hart is koel, mijn lijf is koud,Het water is mij meer vertrouwdDan al uw groene wegen. Een streeling en een warme handBinden mij toch niet aan dit land,Ik ga de stroomen tegen. Ik duik bij dag en drijf bij nacht,Mijn zingen is een waterklacht:Geluk alleen verzwegen. Ik leef naar zee, mijn dood wordt schuim.Ik drijf dan één met ’t waterruimEn daal eens … [Lees meer...] overClara Eggink • Nixe
Clara Eggink • De heks
De heks Ga haar niet achteloos voorbij.Zij die de lage werken doet,de vloer schrobt en de netten boet,het hoofd buigt over huisgerei. Wie zal u zeggen of haar geesteenstemmig met haar handen leeft,of in haar oog nog smeulend beeftde nagloed van een heidens feest. Wellicht dat om haar slapen slootEen lang vergeten koningskroon,Of eerder was z' in bosch en vroonPans … [Lees meer...] overClara Eggink • De heks
Anne Vegter • Rotterdam, mon amour
• ‘Rotterdam, mon amour’ is een lockdowngedicht uit Zam zam, een mooi Rotterdams vormgegeven bundeling van de 22 wijkgedichten en 16 stadsgedichten die Anne Vegter schreef toen ze in ’21-’22 stadsdichter van Rotterdam was. Met foto’s. Rotterdam, mon amour We deden denksport. Het bedoelde antwoord wasnee, niet, hier, alleen, samen. Hoe was ook een antwoord.Onder je huis je … [Lees meer...] overAnne Vegter • Rotterdam, mon amour
Victor E. van Vriesland • Kurhaus
Kurhaus I Hier heb ik als kind gespeeld.Hier was ik als kind tehuis.Ook dit oud nest gaat teloorEn ik leef door.Het vuurwerk is er nog maar ik kijk niet meer.Vervloekte neergang! ik betwijfelOf de lateren zich in mij nog welZullen herkennen. Kurhaus II Verval kruipt in de muren van ’t gebouwEn in de stamgasten die er nog heengaan.De zee ruist; ook dat ruisen wordt al … [Lees meer...] overVictor E. van Vriesland • Kurhaus
Lamia Makaddam • Wanneer een vrouw roept
• Uit Vrijetijdsgedichten (uit het Arabisch vertaal door Djûke Poppinga) van de Nederlands-Tunesische dichteres Lamia Makaddam. Wanneer een vrouw roeptmoet de wereld stilstaan om haar te horen.De vrouw roept immers niet zomaar.Ze roept niet om terug te krijgen wie ze heeft verlorenmaar ze spreekt uit wat zich in het hart van de aarde bevindt. De vrouw huiltopdat de wereld … [Lees meer...] overLamia Makaddam • Wanneer een vrouw roept
