Uit Vissenschild. Een episch gedicht van Liesbeth Lagemaat. Het gedicht wordt uitgevoerd als gesproken opera op 19 november in Perdu in Amsterdam. De rouw van het nevelkind Dan sluipt het schirrezusje langs de plas, haar zweemkompaanooit gebotseld uit hersenkrampen van een allenig kinderwezen. Aan te roepen als een zilveren fluitje in de nacht.Waar weven draden zich … [Lees meer...] overGedicht: Liesbeth Lagemaat • De rouw van het nevelkind

Uit Overstekend wild, de nieuwe bundel van Herman Leenders. Hij hij smokkelt zich naar binnenniemand merkt hem opin de haard de kelder het washokniemand ziet hem in de tuindoorzichtig en meegaand als hij isvanzelfsprekend als de notelaarals houtworm in het gebinteroddelend met de kauwen en kraaienlonkend in de spiegelhij grijnst en spothet spook met de happy socksschreit … [Lees meer...] overGedicht: Herman Leenders • Hij

Grafschrift Hier onder leyt,Een jonghe Meyt,Die plach te zijn,Vrolijck van praet,Eerlijck van daet,Schoon van aenschijn. Met hare vreucht,heeft sy verheucht,Groot ende cleyn:Maer haer verdriet,Claechde sy niet,Dan God alleyn. De wech ter doot,Deur lyden groot,Is sy ghetreden:Met Lazaro bloot,In Abrahams schoot,Rust sy in vreden.Amen. Roemer Visscher (1547-1620)uit: … [Lees meer...] overGedicht: Roemer Visscher • Grafschrift

Ghy die hier vvandelt door de kerck,En treet van d'een op d'ander serck,Koomt hier, en staet een vveynich stil,En hoort eens vvat ick seggen vvil.        Hier onder leyt een schoone maeght,Maer sooje die eens heden saeght,Nu, seg-ick, als de bleecke dootHeeft af-geteert haer jeuchdigh root,Nu, seg-ick, als het duyster grafHaer luyster heeft ghegeten af,Nu, seg-ick, nu men … [Lees meer...] overGedicht: Jacob Cats • Grafschrift van alle schoone

Prijs niet zalig den man, welke in paleizen woont;wien een prachtige troon draagt; die den machtigenschepter zwaait over landen;wien millioenen hun hulde biên. Neen! paleizen, o mensch! schutten de lagen nietvan den dood. Tot den troon dringen de dolken door:hij stort neêr, die den schepterzwaait, millioenen verheugen zig! Ach! der koningen lot is niet bekorelijk;want … [Lees meer...] overGedicht: Anthony van der Woordt • Prijs niet zalig den man, welke in paleizen woont

Uit Precieuze mechanieken, de nieuwe bundel van Erwin Mortier. (En hier nog een voorproefje). Al die puinen op onze aarde. Tenochtitlan, Aleppo, Carthago, Nagasaki en de vergeten Incasteden,Nineve, de piramiden van Koesj en het Ur der Chaldeeën, waar onverlaten ooit hun vingersin leem hebben geduwd en het schrift ontdekten. Babel, waar de legoblokjes van al onze … [Lees meer...] overGedicht: Erwin Mortier • Al die puinen op onze aarde

Oktoberavond Een uitspansel van lood… Heel hoog, inktzwartetraag heendrijvende wolken; lager, bijde oneffen horizon, die van het Zuidenonmerkbaar glooiend naar het Noorden loopt,pikdonkre strepen op groenachtge grond,en — lager nog, de kimme rakend schier,een dunne, rode, helverlichte strook…Daaronder strekt, beeld van verlatenheiden armoe, zich een onafzienbre … [Lees meer...] overGedicht: Pol de Mont • Oktoberavond

Uit ma1/40x, de nieuwe bundel (uit de toekomst in toekomsttaal) van Peter Knipmeijer. jounes zeg da er ‘ne uur ispå die grensvlies between dag ó nachtó da juist da die meeste gebeurt: blauwis dadie tijd ó strange dadie lichtdie stroom o´er jounes steden. somewherei halfduister komt verborgen leven na buitenas ‘ne weduwe på ‘ne oud matras‘ne man die schrijft met … [Lees meer...] overGedicht: Peter Knipmeijer • ma1/40x

Uit Dichtbrieven van een overzeese vriend, de nieuwe bundel van Klaas Jager. Zeg het een keer recht in mijn gezichtwat jij nu eigenlijk echt nog van mij wilt,een slepende vete als souvenir van vredehet vooruitzicht op geen van beide wellicht? of ambieer je vooral een verzekerde plaatseen goede baan, drie keer daags een maaleen bed met een onnozel lichaam langszijeen … [Lees meer...] overGedicht: Klaas Jager • Zeg het een keer recht in mijn gezicht

Als taalde taal van lichaam zouzijn van borst, arm, beenzou er iemand poëzie de hand schudden?Met jambe en gebras, schoor-voetend onderhandelenis het omdat we niet zonderontkenning kunnen beamenis het somsomdat we voorzichtig afspreken over gewone liefde, dooden meer ongenadigedingen die ons opbergenin kalend stof? Gerry van der Linden (1952)uit: Uitweg … [Lees meer...] overGedicht: Gerry van der Linden • Als taal

Door Peter J.I. Flaton Bloems vraag in diens sonnet “Dichterschap”: ‘Is dit genoeg; een stuk of wat gedichten, / voor de rechtvaardiging van een bestaan (…)’, zou zijn tijdgenoot Maurice Gilliams zo beantwoord (kunnen) hebben: ‘”Want tot de poëtische verworvenheden behoren slechts de weinige, zeldzame en zuivere verzen die de meest geniale dichter ter wereld na veel … [Lees meer...] overEen stuk of wat gedichten: Maurice Gilliams’ poëzie, een impressie

Het dialect was een taal zonder grootspraaken barstensvol geheimenissen:het was meer gemaakt om te zwijgendan mee te delen, het had meer woordendan zinnen en men sprak lieverin klanken dan lettergrepen;het was een tongentaalvoorbij de rede. Met name ‘heu’ kwam erop aan,daarmee kon men slagen of zakken;‘heu’ was voor een man een ander dingdan voor een vrouw; een maagd en een … [Lees meer...] overGedicht: Koos Geerds • Het dialect was een taal zonder grootspraak

Week van het Nederlands. Rid- en runders César Gezelle zingt:“’k Zie schapen, witgewold,’k Zie rid- en runders draven …” Wij gaan voort: ’k Zie schapen, witgewold,’k Zie rid- en runders draven,’k Zie vo- en vlegels zichAan wa- en bitter laven.Al is de stad ook vol van stu- en decadente'Die speel- en alcoholVerkiezen boven lente,U, boe- en kippen-ren,U, lust- en … [Lees meer...] overGedicht: Charivarius • Rid- en runders

Week van het Nederlands. Rode aarde Ik zit aan mijn bureauen sla in het donkerhet arme alfabet aan. Recht in mijn blinde vlekken meppend,slechtziend door de schermenschijnen de nevels die op komen wolkenuit de kookpot die mijn bloed rondpompt,zal ik, galopperend op hypertypsnelheid,een witte steekvlam produceren. Om mij heenslaan gillende metaforen zichpsychotisch … [Lees meer...] overGedicht: Annemarie Estor • Rode aarde

Week van het Nederlands. Levensgevaarlijk gedicht Er zijn woorden die sissen als slangen.Vleesetende woorden met een muil vol tanden.Woorden die gevaarlijk slapen onder hete stenenOf die webben weven om hun prooi te vangen. Sommige zijn doorzichtig als glazen kwallenen spuiten giftige inkt uit je mond.Andere zijn geslepen tot vlijmscherpe messenof druipen als etter uit … [Lees meer...] overGedicht: Paul Snoek • Levensgevaarlijk gedicht

Week van het Nederlands. De taal Neerland! was uw arm van staal,'t Hart was zacht en mild en goedig;Zo ook huwt zich, vroom en moedig,Kracht en teerheid in uw Taal!Kan ze in wilde stromen bruisen,Plettrend, waar ze weerstand vindt -Strelend ook als lentewindKan ze fluisteren, kan ze suizen,Wáár zij, in 't bekorend lied,Deugd en Schoonheid hulde biedt. Neerland! leen uw … [Lees meer...] overGedicht: J.P. Heije • De taal

Week van het Nederlands. Mijne moedertaal Mijne moedertaal, mijne moedertaal,Wie of haar ook kleineere,Min ik als mijn vaderland,Sta ik voor met hand en tand!O mijn Neerlandsch, ja mijn Neerlandsch,Dat houd ik steeds in eere! Mijne moedertaal, mijne moedertaal,Wat andre komt daarnevens!Zwaardgekletter, klokkenklank,Snarenspel en minnezang,O mijn Neerlandsch, ja mijn … [Lees meer...] overGedicht: Frans de Cort • Mijne moedertaal

Haydngedichten (II)Strijkkwartet opus 3, nr. 5, deel II De stilte, die er schuiltin de okseltjes waar berkeblad zich met de twijgmee kon verbonden weten, zou ik rond je ogen willen zien,nu de juiste zon als een rosse kat de kamer doorglijdt, en mijn binnenste verrast maar tederde vormen aanneemt van dit lied.Luister, en ik weet dat elke toon –als een blaadje aan een boom, … [Lees meer...] overGedicht: Pé Hawinkels • Haydngedicht

De regen en de regen Op een huisje in Nederlandregende het haast constant. Ook op zijn beide populieren.Die wuifden daar dan in als wieren. Op zondag, twintig over negen,viel er een regen op de regen, en de twee regens weefden daargriezelig van in elkaar. Zo werd de hele grijze buieen weke, dichtgebreide trui, die neerzeeg in vermoeide vouwen.De bomen staken … [Lees meer...] overGedicht: Leo Vroman • De regen en de regen

Uit Nergens anders, de nieuwe bundel van Hans Tentije. De hazenVoor Irene Grijzenhout Stel je de hazen voor die elkaar nazitten op de randvan een uit een Etruskische tombeopgedolven bronzen schaal, in deze gesloten cirkelgang, een volkomenbewegingloos perpetuum en wie achtervolgt wie en wie vlucht er voor wie, stilgezetblijft de snelheid een illusievan begin noch … [Lees meer...] overGedicht: Hans Tentije • De hazen