Gedicht van vandaag is een fragment uit het anonieme Het zeemans-leven, inhoudende hoe men zich aan boord moet gedragen in de storm, de schafting en het gevecht (uit ca. 1825). De schafting 's Weeks kunt gij rekenen op spek en kaas, één pond, Van boter half zooveel; smeer daags zooveel gij kondt. Graauwe erwten tweemaal 'sweeks; van brood wordt wel gegeven, Dan eens … [Lees meer...] overGedicht: Anoniem • De schafting

Immortellen XLIX Wel menigmaal zei de melkboer Des morgens tot haar meid: ‘De stoep is weer nat.’ Och, hij wist niet, Dat er 's nachts op die stoep was geschreid. Nu, dat hij en de meid het niet wisten, Dat was minder; - maar dat zij Er hoegenaamd niets van vermoedde, Dat was wel hard voor mij. … [Lees meer...] overGedicht: Piet Paaltjens • drie immortellen

Herfstrood In rouwzwart groen een vroolijk vlekje rood: Een blozend dak, een gladiolusvlam, Een rozige appel of een hanekam, Zal dat mij troosten over zomerdood? O tragisch traag laat vallen van den stam Scharlaken bladen in de bruine sloot De wilde wingerd, of in gulpen vloot Zijn bloed, gelaten najaars-offerlam. Een huivrende angst bevangt me en jaagt mij … [Lees meer...] overGedicht: Hélène Swarth • Herfstrood

Herfstboom Ik weet een boom, die staat alleen te sterven, Zijn ijle twijgen spreidende op de luchten, Als vleuglen van een reuzevogel: - vluchten Wil hij van de aarde, waar hij vreugd moet derven. O teedre boom, versmadend zware vruchten En bonte oranje en incarnate verven! Etherisch licht, als bleeke veedren, zwerven Uw broze loovren heen op windezuchten. … [Lees meer...] overGedicht: Hélène Swarth • Herfstboom

't Zijn werelden die van het leven branden, 't zijn volkeren die hoog als vlammen slaan, en menschen, die met saâmgewrongen handen en smachtende ooge', in vuur en vlam vergaan. Daarbuiten is het stil van doode landen, zwart-liggend naast elkaar; geen zon of maan zendt licht over die aldóór-stille landen, dood nu, wijl al hun schoon is heengegaan. En toch ligt in die … [Lees meer...] overGedicht: Lode Ontrop • ’t Zijn werelden die van het leven branden

Sonnet met 83 o's. Nazomer Hooge boomen toonen 't roode loover Toomloos vroolijk zich onttooiend Sprookjes-schoonheid zond zich strooiend Ros en goud en donker-brons getoover Zorgeloos heur mooi vergooiend, Zonder schromen voor den boozen roover Najaarsstorm, die duldt geen tooi, hoe poover.... Sterven, zóó door dood vermooiend, Dat wel allen dùs hun dood … [Lees meer...] overGedicht: Jeanne Reyneke van Stuwe • Nazomer

Twee kachtels* Dat 't vrouwvolk toch zoo loech* omdat zijn voer daar kachtelde* in de gracht, het neep hem, maar het schimpen viel niet plat; hij raapte 't op en grolde: wacht, gij, flutsen*. En nu stond 't allerlaaste voer gelaân en al het vrouwvolk klom er op. Rijd traag, beval de boer, de voeren zwaaien meesttijds om door 't hutsen. … [Lees meer...] overGedicht: Edward Vermeulen • Twee kachtels

Blonde Nina Blonde Nina, Wreede meisje, Waerom immer, Slaet ge uw blikken Onverschillig Op my neder, Wen myn harte Om uw weêrmin Angstig zucht? … [Lees meer...] overGedicht: Emmanuel Rosseels • Blonde Nina

Over de zwakheid van het verenkelde Als een zeevaarder die denkt te bewijzen plantend zijn vlag in 't zand het recht van macht over 't onnooz'le volk waar zijne reizen hem tot hun onheil hebben heengebracht - zoo doet hij, die zijn machtwoord luid laat rijzen, boven den wil van een geheel geslacht, vergetend dat gezamenlijke wijzen alleen, de schoonheid paren aan de … [Lees meer...] overGedicht: Henriette Roland Holst • Over de zwakheid van het verenkelde

• Gister 150 jaar geleden overleed Jacob van Lennep. Het onderstaande gedicht is nooit ter publicatie bedoeld geweest. Gij vergt mij, dat ik zingen zal, Dat heb ik nooit geleerd : Mijn keel is schor en ik wat mal; Maar als je 't toch begeert, Welaan, zoo luistert naar mijn lied; Maar 't zingen is mijn ambacht niet, En zoo je dit niet aan en staat, Loopt dan waar 't … [Lees meer...] overGedicht: Jacob van Lennep • Gij vergt mij, dat ik zingen zal

• Vandaag 150 jaar geleden overleed Jacob van Lennep. 'Aan een roosje' werd bij zijn leven niet gepubliceerd. Aan een roosje Zachtgekleurde lentebloesem, Die Selindes borstjes kust, Die zoo mollig op haar boezem Tusschen donzen peulen rust! Aartig roosje, versch ondoken*, ware uw zalig lot het mijn’, Lag ik ook zoo neergedoken Tusschen 't dubbel halssatijn, 'k Lei … [Lees meer...] overGedicht: Jacob van Lennep • Aan een roosje

Zonnewende Een blomken heb ik staan, nabij me, in de oude boekenzale, dat altijd, naar den dag toe, keert zijn' blaârkes, altemale; het wenden mag ik zus of zoo, dat ik begere volgt het noo*, en ‘t zoekt, weerom naar mij gericht, nog altijd liever ‘t zonnelicht! … [Lees meer...] overGedicht: Guido Gezelle – Zonnewende

Blinde verliefdheid Een gesprek Ik: Och vriend, och laat u raden: zie af nog van die meid. Hij: Dat is: zie af van t leven? Gij vergt geen kleinigheid. Ik: Ze heeft een slecht karakter; vraag het aan iedereen! Hij: Dat zij niet schoon zou wezen, hoorde ik nog van geen een. Ik: Ze ziet met lachende oogen al, wie maar jong is, aan. Hij: Dan doet zij als de sterren, die … [Lees meer...] overGedicht: J.J.A. Goeverneur – Blinde verliefdheid

• In het lange gedicht Lilith wordt eerste mens Adam verliefd op zijn moeder Lilith, die is verstoten door Jehova. Uiteindelijk keert Lilith terug bij Jehova, nadat zij bedongen heeft dat Adam een vrouw krijgt naar haar evenbeeld. In het onderstaande fragment vindt Adam Lilith slapend in de nacht na de eerste dag. ‘Wie is 't, die Lilith's heilge rust komt storen, Wiens … [Lees meer...] overGedicht: Marcellus Emants – Lilith (fragment)

Er zijn er, die van 't Leven eischen durven, Zoo of ze er, vóor den koop, 'n kontrakt meê sloten: Het Leven mag hun geen blaauw oogje stooten Voor 'n grapje, of 't heeft het glad bij hen verkurven. Zij vliegen 't aan: zij wouden 't bij de lurven Nemen en mores leeren: zij begrooten Daaglijks hun klachten, of hun geene ontschoten: 't Leven is zot! leit in hun mond … [Lees meer...] overGedicht: Albert Verwey – Er zijn er, die van ’t Leven eischen durven

Sanskriet? Mijn ziel is een gesloten boek; ik geef Aan wie 't mij vraagt zoo licht den sleutel niet. De tijd is ver, toen 'k mij verleiden liet Tot zoet vertrouwen, waar ik thans voor beef: Toen ik dien sleutel leende voor een lied, Een lieven brief, dien meisje of knaap mij schreef, Een traan, die warm in droomende oogen dreef.... Wat baatte 't hun? - Zij kenden … [Lees meer...] overGedicht: Hélène Swarth – Sanskriet?