Wie modern wil lezen, wordt voortdurend met existentiële vragen geplaagd. Zo willen sommigen die weten van mijn grote liefde voor mijn e-reader nu weten waarom ik nog geen iPad heb. (De iPad is weliswaar in Europa nog helemaal niet te krijgen, maar de ware liefhebber draait daar zijn hand niet voor om: ik zou natuurlijk ook naar Amerika kunnen emigreren om daar ongestoord verder te kunnen lezen.)Voorlopig lijkt een iPad me vooral leuk om spelletjes op te doen om video’s op te bekijken, maar voor allebei die dingen heb ik jammer genoeg niet zoveel tijd. Ik wil lezen. En precies dat kan op het nieuwste speelgoed van Apple minder goed, ben ik bang.

Het probleem is dat het apparaat licht geeft. Voordat ik mijn e-reader kreeg, had ik nog nooit een heel boek van een scherm gelezen, en dat was precies omdat ik er niet van houd om urenlang in een lichtbron te kijken. Dat is onrustig en het doet pijn aan je ogen.

De voordelen van de iPad wegen daar voorlopig niet tegenop. Zo kun je op zo’n ding waarschijnlijk prettiger tijdschriften of stripverhalen of pdf’jes lezen, omdat de resolutie hoger is, en je kleuren kunt zien. Dat wil ik allemaal ook wel, maar voorlopig heb ik nog geen genoeg van de grijzige Times Roman van mijn Cybook Gen3.

Een ander veelgenoemd voordeel van de iPad: dat je er ook andere dingen op kunt doen, zoals websurfen. Je bent Marcel Proust aan het lezen en kunt met een druk op de knop de muziek beluisteren waar Marcel van hield of het schilderij bekijken waar hij bij wegdroomde. Dat klinkt aanlokkelijk, maar toch vooral als je Marcel Proust bestuderen wil. Mijn e-reader kan niet zoveel meer dan tekst weergeven, en als lezer word je zo ook niet verleid om even iets anders te doen. Iedereen weet dat ‘even’ iets doen op het internet er al snel toe leidt dat je een paar uur later wakker wordt en merkt dat je eigenlijk niets gedaan hebt.