Is liefde mogelijk zonder eigen taal? Zouden er stelletjes bestaan die niet hun eigen woorden en formules en zinswendingen kennen, die niet van die dingen zeggen waarvan ieder ander buiten de relatie zijn wenkbrauwen zou fronsen omdat zij zich niet herinnert dat zij thuis tegen haar liefje ook allerlei rare dingen zegt.

Wat me nog het allerinteressantst lijkt zijn de kleine routines. Hoe begin je een telefoongesprek met je geliefde? De meeste mensen in de trein zeggen ‘Met mij’. Ik weet natuurlijk niet zeker of ze dat tegen hun partner zeggen, maar je moet behoorlijk vertrouwd met iemand zijn voordat je zoiets zegt. Maar waarom zeggen mensen dat? Heeft die ander geen nummerherkenning? En waarom zeggen ze dan niet hun naam, of beginnen ze niet gewoon te praten als ze erop vertrouwen dat de ander hun stem toch wel herkent? En vooral: ik vermoed dat dit niet alleen is voor de éne geliefde, maar voor een iets wijdere kring van intimi. Maar hoe wijd precies? Dat zou ik weleens uitgezocht willen zien.

Nog zoiets: wat roep je als je thuiskomt en je weet dat de ander er al is? Mijn vriendin en ik, bijvoorbeeld, roepen: ‘Eèèèè’! Ik denk dat zij ermee begonnen is want het lijkt mij eerder Italiaans dan Nederlands en zij komt uit Italië. Ik kan me niet meer herinneren wat ik bij andere vriendinnen riep, maar dat was vast geen èèè.

Tachtig jaar geleden bestudeerden taalkundigen vooral de taal van grote schrijvers en belangrijke publicaties. De laatste decennia komen daar steeds meer bronnen bij — kranten, radioberichten, opnamen van telefoongesprekjes, sms-berichten. Soms denken we dat we daarmee de ’taal van alledag’ vatten, maar er zijn hele lagen van taal die nog lang niet aangeboord zijn omdat ze te diep liggen in de aardkorsten van het dagelijks leven.