Er zijn wel wat ingrediënten die behoorlijk goed kunnen werken: bij een psychologische roman gooi je wat ‘race’, ‘milieu’ en ‘moment’ in een potje, een vuurtje eronder en je verhaal is klaar. Heel simpel, als je koken kan. Uiteraard begin je je verhaal in medias res, al eeuwenlang een must voor iedere verhalenverteller. Maar hoe eindig je? Simpel, de held krijgt het meisje en ze leven nog lang en gelukkig. Dat klopt, en daarvoor? Hoe laat je de held het meisje krijgen en hoe laat je de lezer merken dat hij het meisje ook zal houden? Daar is in de Middeleeuwen de tweefasenstructuur voor bedacht.

Er is rust aan het hof. Die rust wordt verstoord en de held van het verhaal moet op pad. Hij moet een queeste ondernemen. Hij slaagt in zijn zoektocht en de rust is hersteld (tot zo ver fase 1), althans dat lijkt zo. Er is nog één ding dat overwonnen moet worden om de rust voorgoed te herstellen. Dat kan bijvoorbeeld zijn omdat de bad guy toch niet dood blijkt te zijn, of dat er een jaloerse minnaar is. Nadat die hobbel genomen is, weet de lezer dat het verhaal echt goed afgelopen is (dat was fase 2).

Dat deze aanpak werkt, blijkt uit een kinderboek. In Bedtijd voor Muis gaat Muis naar bed (de titel verraadt het al enigszins). Muis doet haar pyjama aan, poetst haar tanden en leest een boek. Dan vraagt ze zich af waar haar knuffel Panda is. Ze gaat op zoek (queeste), maar zelfs in de speelgoedkist is hij niet. Ineens weet ze het weer: ze had Panda in de vensterbank gezet toen ze de gordijnen dicht deed. Ze neemt Panda mee naar bed, maar toch kan ze niet slapen. Ze moet nog plassen. Muis zit op de wc, Panda op het potje. Ze gaan in bed liggen. Nu heeft Muis echt slaap.

De lezer weet zeker dat het goed komt met de nachtrust van Muis, want het verhaal is nu écht af. De held heeft het meisje en deze relatie is blijvend. Ze slapen nog lang en gelukkig. Een Middeleeuwse aanpak voor de allerkleinsten, dat werkt als een tierelier.