Ik kan mijn handen niet meer herkennen,
ze zijn zoveel ouder dan ik ben.
Ik zal er toch aan moeten wennen
dat ik ze niet meer herken.

Als ik weer in mijn lab zou staan
waren ze vast meteen gewend
en als ik ze dan hun gang liet gaan
deden ze dadelijk een experiment
dat ik jaren geleden heb gedaan.

Ik neem ze maar mee naar bed.
Een mag het licht uitdraaien,
en kijk eens, daar gaan ze nog

bijna onopgelet:
even mijn liefste aaien.
Daarvoor bestaan ze nog.

27 november 2011

Net als veel andere gedichten die Vroman in november 2011 schreef, lijkt dit op een sonnet. Dit zijn niet twee keer vier regels gevolgd door twee keer drie, maar dat is alleen omdat de tweede strofe een regel te lang is.

Je zou dat heel makkelijk kunnen repareren door de regel dat ik jaren geleden heb gedaan te schrappen. Het gedicht blijft zonder die regel ook nog vrijwel hetzelfde zeggen. Alleen zou dat schrappen een verlies zijn, want het onvolmaakte hoort erbij.  De dichter maakt naar eigen zeggen ‘elke drie dagen of nachten’ een gedicht (‘abnormaal veel’), hij heeft geen tijd om dat allemaal bij te vijlen: hij is ver in de negentig en loopt nog zo over van levens- en schrijflust dat de sonnetten overschuimen.

Vreemd is dat: door de onvolmaaktheid wordt het gedicht intiemer. Wevers van Perzische tapijtjes schijnen ook altijd expres een foutje te maken om hun menselijkheid aan te tonen.

Je ziet aan het gedicht precies hoe het is ontstaan. De ijzersterke eerste twee regels – die gaan nog eens het motto worden van een mooie roman – waren er vast het eerst. Ze bevatten de rest van het gedicht eigenlijk al helemaal. Gaandeweg wordt het gedicht vormelozer: nog rijmt op nog, met onopgelet wordt waarschijnlijk onopgemerkt bedoeld.

Niet ieder onvolmaakt gedicht is perfect. Je moet wel eerst al minstens 80 jaar gedichten hebben geschreven. Het effect daarvan is in dat geval dat je het gevoel hebt de dichter letterlijk op zijn handen te kijken: je ziet het gedicht onder je jonge ogen ontstaan, laat in de avond voordat je ze mee naar bed neemt waar ze je vrouw, die inmiddels ook al 90 is, nog even aaien.