Ik wilde het op de valreep van 2015 nog even gedaan hebben: een Twitter-enquête houden. Let maar op, aan deze nieuwe methodologie gaan nog serieuze artikelen gewijd worden in de vakbladen. Een groot succes was het bij mij niet, er deden slechts 72 volgers mee aan dit onderzoek – wat misschien iets te maken had met het feit dat ik het nog net in de dagen voor oud jaar wilde persen.

Maar ik heb het in ieder geval dan toch maar gedaan, en hier komen de resultaten:

Mijn eerste enquête! Googlen jullie recensies van boeken?

— Marc van Oostendorp (@fonolog) 28 december 2015

Wat leren we hieruit? Een grote meerderheid van de mensheid, zoals vertegenwoordigd door de volgers van @fonolog, leest voor, tijdens en/of na het lezen van een boek ook nog eens na wat anderen over dat boek geschreven hebben.

Voor bedoeld

Het verbaast me ook eigenlijk niet.
Ik zou zelf het antwoord ‘beide’ hebben geantwoord. Ik lees geloof ik nooit iets zonder op zijn minst op zoek te gaan naar de leeservaringen van anderen. Waarom dat zo is, kan ik moeilijk duiden. Ben ik onzeker over mijn oordeel? Wil ik toetsen wat ik denk over een bepaald personage aan wat anderen zeggen? Is mijn leven eigenlijk een grote zoektocht naar de lezer die er net zo over denkt als ik?

Het interessantst is natuurlijk het lezen van recensies tijdens of na het lezen van een boek. Recensies lezen vóór het boek is je oriënteren op de vraag of het boek wel iets voor jou is – dat is als het ware waar recensies voor bedoeld zijn.

Veel onderzoek

Het is een leeshouding die mijn leven is ingekomen door het internet. Ik geloof dat we hem op school wel kregen aangeraden, al weet ik niet meer met welk argument. In ieder geval vereiste het toen nog dat je je naar de Openbare Bibliotheek in het centrum van de stad begaf, alwaar zich een kast bevond met knipsels. Daar moesten wij scholieren dan alle knipsels over Robinson van Doeschka Meijsing bij elkaar zoeken. Gouden tijden, maar zodra het voor school niet meer hoefde, stopte ik ermee. Om er pas vijftien jaar later uit mezelf weer mee te beginnen.

Mijn theorie is dat het laat zien hoe door en door sociaal de mens is, dat je zelfs de intieme ervaringen die je hebt met een boek wilt delen. Waarom het niet genoeg is om een en ander alleen met de auteur te delen, vertelt mijn theorie dan weer niet. Daar is nog veel onderzoek voor nodig.

Gelukkig

Er zijn trouwens wel wat problemen met de methodologie van het Twitter-onderzoek. Het valt mij op in de onderzoekjes die ik zie dat er een bias is naar het derde antwoord in een rijtje van vier. Ik ben ook niet onnozel, ik heb niet voor niets mijn favoriete antwoord op die plek gezet. Je zou eigenlijk de antwoorden in willekeurige volgorde willen laten zetten, maar dat staat Twitter vooralsnog niet toe.

Het ultieme doel is natuurlijk om bij ieder boek dat je leest bij je volgers te peilen wat zij ervan vinden. Nu we dat eenmaal kunnen, wat kunnen we nu gelukkig zijn.

Nieuwe enquête! Over ‘De ochtendgave’ van Van der Heijden:

— Marc van Oostendorp (@fonolog) 29 december 2015