Een nieuwe aflevering in ons realitymanagershorrorverhaal De verleden tijd van lijken

“Sorry,” zei Sophie, de boomlange promovenda die alweer enige tijd geleden in een manager was veranderd. “Ik wil je niet storen bij je ongetwijfeld belangrijke werk.”

“Ah,” zei Joop, de specialist in middelnederlandse voegwoorden terwijl hij een niesbui onderdrukte. “Maar dat was ik helemaal niet aan het doen. Integendeel, ik was een formulier aan het invullen.” Hij wees op een stapel papieren op zijn bureau die hij net uit de printer had gehaald en nu met de hand aan het invullen was.

“Dertien pagina’s,” rekende Joop voor. “Ik mag in detail beschrijven hoe in het voorjaar van 2018 de MA-cursus 17e eeuwse spelling eruit zal zien. Hoeveel pagina’s tekst moeten de studenten lezen in iedere week? Hoeveel minuten zullen ze daar in totaal aan besteden? Wat zijn de (minstens vijf) leerdoelen (liefst in actieve termen gesteld)? Hoe zal ieder van de tussentijdse toetsen bijdragen aan de leerdoelen?”

“Fascinerend,” zei Sophie, terwijl ze ter plekke vergat dat ze eigenlijk iets had willen vragen.

“En het mooie is,” zei Joop, die altijd dacht dat zijn gesprekspartner even ironisch was als hijzelf, “dat ik die hele cursus in 2018 allang niet meer geef. Ik ben dan namelijk allang met pensioen. Dus ik zit hier tot in detail voor mijn opvolger te regelen hoe hij met zijn studenten moet gaan discussiëren over de vraag of dat artikel van Van der Horst inderdaad in vier uur en drie kwartier gelezen én begrepen kan worden.”

“Oh ja!” gilde Sophie. “Je gaat met pensioen!”

“Nee, nee,” schudde Joop. “Ik wil geen feestboek! Bewaar me.”

Hij had al maandenlang een enorm ingenieus betoog voorbereid waarin hij uitlegde waarom hij geen feestboek wilde, maar het kwam er nooit van om dat betoog ook daadwerkelijk af te steken. “Daar gaat het me ook niet om, hoor, Joop,” stelde zijn jonge collega hem ook nu weer gerust. “Ik wilde je iets vragen. Nu Wouter (de voormalige hoogleraar Financiële Letterkunde die inmiddels HR-manager geworden was, red.) HR-manager is geworden, komt zijn baan natuurlijk vrij. En hoogleraar Financiële Letterkunde worden, dat lijkt me wel wat. Ik ga solliciteren!”

Verbijsterd keek Joop haar aan, en niesde.