Niet alleen vier ik vandaag dat ik Abraham zie, maar ook dat ik precies zes jaar vrijwel dagelijks een stukje schrijf op Neerlandistiek (voorheen Neder-L).(Wil je een verjaardagscadeautje geven? Help om volgend jaar 14 gloednieuwe sonnetten te publiceren.) 

Door Marc van Oostendorp

Een van de eigenaardigste en tegelijkertijd hardnekkigste misverstanden onder de mensen is dat alle andere mensen uit ieder één stuk hout gehakt zijn. Het is eenvoudig na te gaan waarom dit niet zo is: de mensen die je kent hebben ook allerlei verschillende kanten; de sportfan houdt ook van urenlang muziek luisteren, de verstokte lezeres gaat in de zomer uren wandelen zonder enig boek mee te nemen, de keurige middelbare man trekt zijn pak op vrijdag uit om wild te gaan dansen. Dus waarom zou die veelzijdigheid die iedereen die je kent kenmerkt, niet ook van toepassing zijn op de mensen die je toevallig niet kent?

Toch accepteert de mens dat van vreemden veel minder. Hoe is het mogelijk dat iemand die je kent van het ene zich ook overgeeft aan het andere? Wat is dan het verband tussen die twee dingen? Alsof het leven der anderen per se een duidelijk verband moet hebben.

Dat is de enige manier waarop ik de verbazing kan begrijpen waarmee mensen reageren op de dagelijkse blogger. Waarom zoveel verschillende onderwerpen? En wat is daartussen het verband? En als die blogger dan ook nog een andere carrière heeft, als hij bijvoorbeeld wetenschapper is, wat is dan het verband met zijn wetenschappelijke werk? Bewerkt hij die blogs soms tot wetenschappelijke artikelen? En wat komt er van dat wetenschappelijke werk in die blogs terecht?

Ik weet geen goed antwoord op die vragen. Er is vast een relatie tussen de blogs die ik ’s ochtends tik voor ik in de trein stap en de wetenschappelijke artikelen waaraan ik werk als ik daaruit kom, maar die relatie is onrechtstreeks. Ik heb natuurlijk de hele dag ergens op de achtergrond een machientje aanstaan dat mogelijke onderwerpen registreert voor een blog. Dat machientje slaat natuurlijk ook soms aan op kwesties die rechtstreeks met mijn onderzoek te maken, al geloof ik dat dit ook relatief zelden gebeurt.

Daar zijn verschillende redenen voor. Het meeste onderzoek, en ook dat van mij, is van dag tot dag in de eerste plaats weinig interessant voor mensen die er niet onmiddellijk bij betrokken zijn. Ik heb in tientallen jaren van onderzoek niet meer gemaakt dan een paar kleine legosteentjes, die uiteindelijk op een nauwelijks aanwijsbare plaats in een grote kathedraal terecht zijn gekomen. Daar komt bij dat ik van dat eigen onderzoek vooral het legostenige zie; bij andere onderzoeken kan ik beter zien wat er interessant aan is voor buitenstaanders. Omdat ik voor dat onderzoek nu eenmaal zelf een buitenstaander ben.

Toch is er wel een verband, want ik denk natuurlijk tijdens het schrijven van blogs vaak aan dezelfde dingen en in ieder geval op dezelfde manier als tijdens het doen van onderzoek. Maar een belangrijke reden om te bloggen is tegelijkertijd juist om alles in een wat groter verband te zien: niet het legosteentje, maar de kathedraal die we ervan maken.

En bovendien vind ik het leuk om verschillende dingen te doen. Omdat ik nu eenmaal niet uit één stuk ben. Net zo min als jullie.