Iemand geeft maar zelden een keynote in De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Joop”, zei de nieuwe hoogleraar Maribella stralend, terwijl ze zonder kloppen de kamer binnenliep van de specialist middelnederlandse voegwoorden. “I am so glad we have become colleagues. Ik kijk er al zo lang naar uit om een keer met je samen te werken.”

Joop niesde. “I am sorry”, zei hij. “I don’t know your work.”

“You can speak Dutch,” zei Maribella. “We zijn hier immers een vakgroep Nederlands. Als je het maar niet erg vindt dat ik Nederlands spreek. En het is niet erg dat je mijn werk niet kent. Dat begrijp ik totaal.” Met een zonnig gebaar haalde ze uit de paarse tas die ze bij zich droeg een dik boek met een harde kaft: Arie de Jager And Cultural Appropriation. A Critical Introduction.

“Dit is net verschenen”, zei Maribella. “Je bent de eerste die het ziet. Wacht, ik geef het je.” Ze pakte een pen van Joops bureau en schreef “For John, in gratitude, Mb” op de titelpagina. “Volgens mij geeft dit boek wel een aardige samenvatting van waar ik mee bezig ben.”

Geïntrigeerd bladerde Joop een paar minuten door het boek. “Maar ik weet weinig van culturele toeëigening”, zei hij. “En van Arie de Jager weet ik alleen dat hij een negentiende-eeuwse grammaticus was.”

“Hoor je wat je zegt!” zei Maribella. “Een grammaticus! Vermoedelijk heeft hij ook over voegwoorden gepubliceerd, denk je niet? En zo kunnen we onze specialismen mooi combineren. I am already busy writing a book proposal. Medieval that. Arie de Jager and Middle Duch Complementizers. Wat denk je?”

Joop niesde.

“Ik bewonder jou zo!” riep Maribella. “Je bent echt geweldig. Veel beter dan de andere medewerkers. Want laten we eerlijk zijn, zo’n Sophie en zo’n Femke, die presteren echt helemaal niets. Terwijl ook die Rie, die is niet de slimste. Ze is even oud als ik, maar geeft echt maar zelden een keynote.”