Door Ton Harmsen

Afgelopen woensdag overleed Christianus Lambertus Heesakkers (Berlicum 24 mei 1935 – Leiden 28 november 2018). Een beminnelijk mens, die zijn grote kennis van het Nederlandse humanisme graag overbracht. Hij werkte bij de Leidse universiteitsbibliotheek, en aan de Universiteit van Amsterdam bij het Instituut voor Neolatijn en dat voor neerlandstiek; in 1989 werd hij benoemd tot hoogleraar Neolatijn vanwege het Leids Universiteits Fonds. Aan zijn colleges over humanistenlatijn heb ik veel te danken. Lang geleden namen wij, op zomerdagen gezeten in zijn tuin,  mijn vertaling van Barlaeus’ Obsidio Sylvae-Ducis door; hij wees me niet alleen op mijn fouten en misverstanden maar legde ook uit hoe ik die in de toekomst kon voorkomen. Samen begeleidden wij de proefschriften van Frans Blom over de autobiografie van Constantijn Huygens en van Olga van Marion over de sporen die Ovidius’ Heroides in de Nederlandse literatuur hebben nagelaten, in talrijke gesprekken waarbij Chris onvermoeibaar kon uitweiden over alle mogelijke zeventiende-eeuwse literatoren en geleerden. Bij de congressen van de IANLS (de internationale Neolatinistenvereniging) en vooral bij de studiedagen van het Neolatinistenverband speelde hij een grote rol in de organisatie en in de discussies. Hij beschikte over de ideale combinatie van kennis en humor.

Chris heeft veel met neerlandici samengewerkt, op de gebieden waar Nederlands en Latijn hand in hand gingen. Met Kees Thomassen werkte hij aan de bestudering van alba amicorum, die immers vaak veeltalig waren, en met Karel Bostoen aan het werk van Jan van Hout. Talloos zijn de publicaties waarin Chris bedankt wordt voor zijn vertaalhulp of zijn informaties. Veel vertalingen van zijn hand maakten de Neolatijnse literatuur bekend bij neerlandici: werk van Dousa, Huygens, Revius en vooral van Erasmus: niet alleen aan de Amsterdamse editie van de Opera omnia, maar ook aan de Rotterdamse uitgave van de Correspondentie, alle brieven in Nederlandse vertaling, heeft hij belangrijke bijdragen geleverd. Op zijn indrukwekkende publicatielijst staan sinds 1984 ook boeken en artikelen die hij samen met zijn vrouw Wil Heesakkers-Kamerbeek schreef. De laatste jaren, toen nevels over de geest van Chris neerdaalden, heeft zij er een aantal alleen moeten afmaken. Het overlijden van deze beminnelijke en geleerde kenner van de Nederlandse renaissanceliteratuur treft Wil het meest direct, maar voor ons allen, zijn leerlingen en collega’s, is het een groot verdriet.