Dordrecht

Zolang de bomen groen zijn is er hoop.
Mijn vaderen hebben het steeds geweten,
het hout van bomen bood men hun te koop:
koorbanken om het nimmer te vergeten,
weerbarstig hout: wie hebben er gezeten,
brede rivier, aan uw benedenloop?

Hardnekkig hopen als de hoop verdort
deed men in Dordrecht, men maakte er banken
dwars tegen de jaarringen, onverkort,
van dik dogmatisch hout zaagt men er planken
om er te zingen en de Heer te danken
wanneer het alom troostelozer wordt.

O hoge bomen in de Noorderwind,
koorbankenhout, altijd groene loofbomen,
de Dordtse psalmen hoorde ik als kind
en waar ik ben of weldra nog zal komen:
zolang de bomen groen zijn zal ik hopen,
ik ben mijn vaderen zeer wel gezind.

Tom Naastepad (1921-1996)

foto: raymond noë

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.