Onlangs verschenen: het door Ton Naaijkens in het Nederlands vertaalde Verzameld werk, een tweetalige uitgave van ruim 900 bladzijden, van de in het Duits schrijvende Roemeen Paul Celan (100 jaar geleden geboren, 50 jaar geleden overleden).

EEN LEESTAK, iemand
die zijn voorhoofdshuid verzorgt,

een lichtbron, door jou
via de slaap geslikt,
passeert het hongerige
gastweefsel,

kijkhulp, gestreept,
via maanvaardige
verstrooiings-sondes. In het groot: in het klein.

Werelden, altijd nog, werelden.
Basalt, over-
trokken met eelt,
door raketten gekust:
kosmische
omloop-show, en toch:
binnenlandse horizons.

Terrestrisch, terrestrisch.

Een leestak, iemand
die zijn voorhoofdshuid verzorgt – alsof je
gedichten schreef -,
hij stuit op de kaart met de groet,
toen, voor
de bloedklonterplaats, op de long-
drempel, jaar in, uit Pilsen,
jaar uit,
tijdwild van zoveel
dat stil geprangd werd:

bon vent, bonne mer,

een wapperende
hersenkwab, een
zeestuk,
hijst waar jij leeft
zijn eigen hoofdstad, de
onbezetbare.

•••

EIN LESEAST, einer,
die Stirnhaut versorgend,

eine Lichtquelle, von dir
schläfrig geschluckt,
passiert das hungrige
Wirtsgewebe,

Sehhilfe, streifig,
über mondbefahrene
Rückstreu-Sonden. Im großen: im kleinen.

Erden, immer noch, Erden.
Hornhautüber-
zogner Basalt,
raketengeküßt:
kosmisches
Umlauf-Geschau, und doch:
Binnenland-Horizonte.

Terrestrisch, terrestrisch.

Ein Leseast, einer,
die Stirnhaut versorgend – als schriebst du
Gedichte – ,
er trifft auf den Kartengruß auf,
damals, vorm
Blutklumpenort, auf der Lungen-
schwell, jahrhin, aus Pilsen,
jahrüber,
zeitwild von soviel
Leisegepreßtem:

Bon vent, bonne mer,

ei flackernder
Hirnlappen, ein
Meerstück,
hißt, wo du lebst,
seine Hauptstadt, die
unbesetzbare.

Paul Celan
uit: Verzameld werk (2020)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.