Uit De koers van de eeuw, de nieuwe bundel van Charles Ducal.

Terwijl de wereld zich bezeert

Zo opgevoed ontstond het plichtsgevoel
dat lag te piekeren in mij hand:
de slapeloze koorts van woorden met een doel,
een zenuwbaan die stroom verlangt.

Zo opgedraaid kwam ik op deze plek, een tuin
waarin ik door een vrouw onder een boom
werd neergezet. Er viel een merel uit de kruin
die aan mijn voeten hippen bleef.

Hier heb ik het geleerd: stil te blijven zitten
om een vogel niet te laten schrikken,
terwijl de wereld zich bezeert.
Naar deze plek ben ik vaak teruggekeerd.

Charles Ducal (1952)
uit: De koers van de eeuw (2021)

Foto: Carolien Coenen / Flickr

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.