Alfred Schaffer krijgt vanavond de P.C. Hooft-prijs voor poëzie. Ter gelegenheid hiervan verscheen het lijvige ,zo heb ik u lief. — zijn verzameld werk tot nu toe.

Genade en gezag

Dit is niet wat je denkt. Het zonlicht prikkelt, stemt tot
vrolijkheid. Lucht en wolken als bij toverslag. Wetten.

Geen benul van deze schaalvergroting, de raadsels, wie
de verkeerde route wijst, het lachend op een lopen zet.

Het hart blijft kloppen. Regelmatig. De uren beklijven,
verstrijken, dienen als ijkpunt, als voorbereiding, lopen

vol, zoals bekend. Vergelijkbare vormen razen voorbij,
groots, talrijk, een straat kent hoeken, lijnen, een straat

is een verlenging, een openbaar gangpad — ten einde
voor je het weet. Doorgestoken kaart. Dagen achtereen.

uit: Definities en halucinaties (2003)

••

Hoe ons tijdsbeeld blijft verschieten

Je liet lang niets van je horen, langer dan goed voor ons was.
Intussen staat deze omtrek bekend als verdacht, een ruimte
die je ontkent, beneveld of met regelmaat, met heuvels, gras,
bomen verticaal, soms horizontaal. Een geraffineerd verhaal

dat je blijft achtervolgen, luisterrijk vertoon, decennia te laat.
En dan het slagveld ’s ochtends, smeulende ruïnes, mijn maag
die rommelt, mijn bek die stinkt, mijn pik werkt als vanouds.
Ik zou dit gewend moeten zijn, wat bestand is tegen daglicht

en wat niet. We hebben vuilniszakken nodig en reservesleutels,
toiletpapier, iets tegen het tochten — praktische zaken, verder
zijn we voorzien: in het eerste bedrijf sta je me op te wachten,

een auto glijdt voor, dan draai ik het raampje omlaag en bijt je
iets liefs toe, ik wil onze snelheid terug of niet meer bewegen.
Ja, we hebben rook gezien, mensen gehoord, mensen van hier.

uit: Kooi (2008)
Alfred Schaffer (1973)

Portret: Luke Kuisis

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.