Over de roman Stemvorken van A.F.Th. van der Heijden is het laatste woord nog niet gezegd. Ik gaf maandag een lezing in de Openbare Bibliotheek van Geldrop. Dit was mijn oefensessie.
Er is ook een podcastversie.
- Door naar de hoofd inhoud
- Skip to secondary menu
- Spring naar de eerste sidebar
- Spring naar de voettekst
Neerlandistiek
Online tijdschrift voor taal- en letterkundig onderzoek
Footer
James Joyce kon alles met taal. A.F.Th van der Heijden niet minder, maar het niveau van ‘denkende neuronen’ of ‘denkende huidcellen’ bereikt (bereikte) de schrijver nooit. Taal toont dit euvele denken. Een mens ‘tussen brein en werkelijkheid’ is op papier niets tegenover de natuur. Je kiest voor taal omdat anders in het leven niets te beleven valt. Taal, schrijven geeft de illusie dat er iets te begrijpen valt: warmte. Binden en ontbinding.
Ik vraag mij af of je een beeld voor je ziet, zoals in dit betoog vaak gezegd wordt. Ik heb dit niet, ik zie nooit iets voor me. In mijn hoofd kan ik niet kijken, maar het beeld, een beeld, moet daar wel zijn. Al zie ik het niet.
Dat de hand schrijft, tekent, muziek maakt en het eindstation is van een creatieve drift is tot nu toe een mysterie. Ik wil het hierbij laten.
Over de “biologie van taal” is nog veel van te schrijven en te zeggen. Dit stemvorkend betoog is een mooi begin en de schrijver/kunstenaar zal zich vanaf nu moeten heroriënteren.