Tot slot van deze week-keus een lévende dichter, die, vind ik, veel te weinig geëerd wordt. Licht, schijnbaar moeiteloos raakt Willen van Toorn de zwaarste en de ongrijpbaarste dingen aan. Dit is zo’n vluchtige gedachte die gewoon en duizelingwekkend is en die hier voorbeeldig gevangen wordt in een gedicht.
• Marjoleine de Vos

Nachttrein

Een lange lijn over een duistere kaart.
Geen velden meer groen, geen steden
of dorpen meer in kleur, maar soms in een flits
zwevend hoog in het zwart een huiskamer

vol stille meubelen in een verder onzichtbare flat,
of een vrouw in wit licht van een keuken, gebarend
tegen een onzichtbare ander, of anderen.

En altijd weer de schok van de vraag
hoe het kan, dat voor die maar heel even
ervaren gestalte haar zeer eigen leven
het centrum is van alles wat bestaat,

net als voor mij, terwijl ik voor haar
een niets ben, een ongeziene schim
achter een snel voorbijglijdend coupéraam
van de trein die om elf uur passeert
en waar zij met haar rug naartoe staat.

Willem van Toorn (1935)
Uit: De dagen (Querido, 2020)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht in hun mail