Op 6 augustus is dichter Jan Dotinga op 90-jierrige leefyiid ferstoarn. Hy waard yn 1934 berne yn Britsum en groeide op yn it Stienzer Aldlân. As bern hie er al niget oan taal, it begûn mei foardrachten en opstel skriuwen.

Dotinga wurke syn hiele libben yn it ûnderwiis. Nei ferskate banen kaam er yn 1969 as haad oan de kristlike legere skoalle yn Droegeham te stean, dêr’t er oant syn pensjoen bleaun is.

Yn 1965 debutearre er mei de bondel Lytse Ivichheit. Dêr hie er as earste Fryske auteur in rykstalage foar krigen, bedoeld as stipe en oantrún foar jonge keunstners. De fersen binne in poëtysk ferslach fan syn jeugd yn it Stienzer Aldlân. De dichter brocht yn de jierren dêrnei mei grutte regelmaat nije bondels út. Syn bondel Flaggen en tûkelteammen (1978) wurdt sjoen as in hichtepunt yn syn poëtysk wurk. Yn de bondel is in skift fan 26 gedichten opnaam dy’t Dotinga makke nei oanlieding fan ferskillende byldhouwurken dy’t er seach op in bûtententoanstelling yn Arnhem. Yn 2003 ferskynde syn lêste bondel, Ik wol dy wizer ha.

Jan Dotinga gie as dichter altyd syn eigen wei en liet him net beynfloedzje troch nije poëtikale opfettingen. Syn dichterskip krige geandewei hieltyd mear liturgyske eigenskippen, hy brocht syn leauwe as dichter ûnder wurden. Ek skreau er teksten foar de Snitser kantorij.

Oer syn wurk sei er yn 1994: ‘Jinsels mei wurden ferklearje, bemoedigje, treaste, ûndersykje, fêstlizze. Wurden sykje en fine, sinnen formulearje dy’t by jin passe. Taal meitsje dy’t mear docht as wat der stiet.’

Dotinga skreau ek teksten foar it sjongstik Bonifatius yn Fryslân en foar it muzykspektakel Gysbert sjongt. Neist in publikaasje oer de skiednis fan Droegeham, makke er ek oersettingen. Berneboeken fan Greet Sickman fertaalde er yn it Nederlânsk en fan de Amerikaanske dûmny James Weldon Johnson sette er preken oer yn it Frysk.