•• Uit Kratermond, de nieuwe bundel van Sara Eelen (klimaatdichter).

Een man met aarde in zijn hand

Dode bladeren zuigen zich vast aan zijn voeten
bedsprei op de bosgrond.
In de zon vergaat alles, ook groevegedachten
ook namen en soorten en

de taal om je aan vast te grijpen. Hij herinnert zich haar deinen
geritsel door de struiken, rabarberbladeren aangevreten
door een nieuwe slakkenplaag. Hij onderhoudt de tuin

met gifsporen, langs de paden
loopt een akkerslakkenspoor.

Vanuit vogelperspectief bekijkt hij haar weke lichaam.
Inwendig draagt ze een schelp die als fossiel zal achterblijven

maar nu lijkt ze broos. Hij aait haar met zijn zoute hand.
Ze duldt zijn huid niet. Krimpt ineen, donkerbruine kramp.
Hij observeert haar. Klein gestel, woordeloos weefsel.

Hij legt een pad aan, zijn zenboeddhistische tuintaal
tomatenplanten onder de pagode.
Dit paradijs spreekt tot de verbeelding, voorlopig

alleen stilte hier, mosgroen, struikgewas
in de vorm van een muur.

Er is altijd wel iemand die de steen zal omdraaien
het mierennest ontbloot.

Sara Eelen (1994)
uit: Kratermond (Querido, 2025)

---

Abonnees van Laurens Jz Coster krijgen iedere werkdag een gedicht in hun mailbox