•• Uit Abnormale kinderen, de nieuwe bundel van Jonathan Griffioen.

Abnormale kinderen willen de
psychiaterdichters een kleur toekennen.

Ja, Rutger Kopland is blauw.
M. Vasalis is blauwer,
veel blauwer, rode grond met blauwe
bergen. Kopland is grijzer, ik zag nooit
grijzer blauw.

Hans Faverey is rood als uithijgende
roeiers, heel moe, rood als waar de
waterstraal de huid van Rozenmond
aanraakt. Dacht Faverey aan de idioot in
het bad van Vasalis toen hij schreef over
Rozenmond die in bad gaat en er niet uit
wil. Dacht hij aan de eeuwige idioot in een
tijdloos lang bad Rozenmond noemen?

In het Pieter Baan waart Antoine de Kom
rond, paars — het roodste blauw van alle
blauwen. De kleur die een schildpad ziet
die teruggetrokken in het schild de ogen
sluit. Als hij zijn kop opsteekt is het om uit
te leggen waarom een strafbaar feit (niet)
vanuit een stoornis is begaan.

Om het nooit te rood of blauw te zeggen.

En de lieve, verkouden kop van Tomas
Tranströmer ziet groen van herinneringen.

Jonathan Griffioen (1987)
uit: Abnormale kinderen (2025)

---

Abonnees van Laurens Jz Coster krijgen iedere werkdag een gedicht in hun mailbox