Dat je taal echt niet in de hand hebt, dat niemand de baas is over welk stukje taal dan ook – ik heb het vaak beweerd, maar ik ondervind het ook bijna dagelijks aan den lijve, hier in de redactielokalen van Neerlandistiek.

Neem de naam van ons eigen tijdschrift. We hebben precies één regel in onze stijlgids (‘Stijlboek Neerlandistiek’, versie 2.3, d.d. 24 maart 2024). Eén simpele regel—en die wordt, naar mijn schatting, in meer dan de helft van de ingezonden teksten overtreden. En alsof dat nog niet genoeg is, negeren vrijwel alle externe publicaties die naar ons verwijzen dezelfde regel. Steeds weer noemen ze ons “Neerlandistiek.nl”—met die punt en die twee letters “En El”.

Nooit, nee, nooit, noemen degenen die de naam bedacht hebben zichzelf zo. Nooit hebben wij ons zo genoemd. Die punt en die nl horen eenvoudigweg niet bij onze naam. Zoals ze ook niet noodzakelijkerwijs bij ons webadres horen: wie Neerlandistiek.be intikt, komt net zo goed hier uit.

Hoekje

Er is wel een historische verklaring: op deze URL zat ooit het wetenschappelijke tijdschrift dat zich wel degelijk Neerlandistiek.nl noemde. Dat was een heel andere publicatie dan wij zijn: wetenschappelijke artikelen, met zorg op publiceerbaarheid beoordeeld (‘peer reviewed’) door vakgenoten en vervolgens vormgegeven. De archieven van dat tijdschrift zijn nog steeds op ons adres te vinden. Een paar principes waren ook wel hetzelfde, zoals dat alle inhoud vrijelijk voor iedereen beschikbaar moest zijn, en dat de eenheid van de neerlandistiek het waard was om verdedigd te worden. Maar de andere naam dient juist ook om aan te geven dat dit toch echt een ander tijdschrift was.

Je zou denken dat degene die een naam bedenkt, ook bepaalt hoe anderen die naam gebruiken. Maar nee, taal werkt zo niet. Ik voel me inmiddels bijna Elon Musk die krampachtig probeert te zorgen dat mensen niet langer “Twitter” zeggen. Net als hij ben ik volledig machteloos tegen het dagelijkse taalgebruik. Ik blijf hier nog wel even zitten, in de redactiekamer, eindeloos die punt en “nl” wegschrappend uit verwijzingen—wetend dat niemand er iets van aantrekt, zelfs niet in mijn eigen kleine hoekje van deze toch al niet zo grote taal.