Dit jaar wil ik alle boeken van Vonne van der Meer lezen.

In veel van Van der Meers boeken, of in ieder geval in veel van haar boeken sinds Eilandgasten, komt een oudere vrouw voor, wat onooglijk en onopvallend gekleed die achteraf de touwtjes in handen lijkt te hebben. In Het smalle pad van de liefde is die vrouw non en heet ze Heleen. Het boek bevat naast een knallend verhaal over ontrouw en vergeefse liefde, een bekeringsgeschiedenis: de hoofdpersoon raakt er langzaam van overtuigd dat er iets in het geloof zit. Maar het is maar de vraag of degene in wie ze gelooft Christus is. Die leeft niet echt, hij komt alleen een paar keer voor als bemost beeld of als schoongepoetst beeld. Terwijl je van Heleen kunt vermoeden dat ze precies weet wat er in May omgaat, en aan het einde May zelfs beter in de gaten lijkt te hebben dan May zelf.

May is getrouwd met Pieter. Samen raken ze bevriend met Floris en Françoise, die in de Auvergne wonen. May en Pieter bezoeken hen daar iedere vakantie, nadat ze hen ooit min of meer bij toeval hebben ontmoet. Tijdens een zomer krijgen Floris en May iets met elkaar. Iedere dag sluipen ze op de een of andere manier weg om van hun liefde te genieten. Floris vertelt May daarbij het grootste geheim dat hij en Françoise hebben: hoe hun zoontje Björn ooit door een ongeluk om het leven is gekomen. Aan het eind van de vakantie maken ze het samen uit, maar May hoort daarna van Françoise dat Floris het met een ander zou houden. Françoise verdenkt daarbij de verkeerde – de eigenares van een huis waar Floris kust.

Het smalle pad van de liefde is een verhaal dat kenmerkend is voor Van der Meer: mensen kennen elkaar en ze kennen elkaar helemaal niet. Maar in Het smalle pad van de liefde speelt een element een rol dat in eerder werk minder uitgewerkt wordt: de durf om stappen te zetten, om iets te veranderen. De durf die soms verkeerd kan uitpakken, zoals bij Floris’ idee om vlak voor de storm te gaan surfen (dat is de inleiding tot de dood van zijn zoontje), maar de durf die ook het verhaal van ons leven voortdrijft. De durf om naar Frankrijk te verhuizen. De durf om een relatie te beginnen met een vriend of vriendin, onder de ogen van je partner. De durf om je over te geven aan het geloof.

Dit is volgens mij een sleutelpassage, over May:

Al jaren was durven nu meer een kwestie van zichzelf naar iets toe praten dan ergens in plonzen. Moed had nu vooral met studie en stages te maken: uitspreken wat iedereen zag maar niemand zei. Dat deed ze soms ja, maar vaker hield ze haar mond omdat ze het sop de kool niet waard vond. Sommige mensen noemden het moedig dat ze een paar jaar geleden, geïnspireerd door de bezieling waarmee Françoise altijd over haar eigen werk sprak, een goedbetaalde marketingbaan had opgegeven om weer te gaan studeren. Frans. Ze wilde voor de klas staan.

Er wordt in het boek ook een aantal keer geplonst: Floris, als hij van zijn surfplank springt in een vergeefse poging zijn kind te redden, Floris en May samen als ze een kanotocht ondernemen om weer even samen alleen te zijn. Maar de echte veranderingen in haar leven, daar praat May zich naartoe: van een ongelovige marketeer naar een lerares Frans die gehoor sluit met een non.