De wetten van Alex geeft een inkijkje in het leven van Alex, een zoöloge die werkt met botten. Volgens de vaste structuur in het boek, ingedeeld in hoofdstukken die steeds dag, plaats en –dagdeel aangeven, leert de lezer Alex en haar omgeving kennen. Kenmerkend voor Alex is misschien de uitspraak die ze doet tegen een nieuwe kamergenoot, die later haar vriendin wordt: ‘Ik heb niets tegen een relatie maar er moet geen gevoel bij komen. Niet te veel in elk geval. Dat maakt dingen alleen maar ingewikkeld.’
Alex probeert mensen te lezen omdat ze niet de voelsprieten heeft om mensen, de wereld, aan te voelen. Dus heeft ze handboeken gemaakt waarin ze logische of onderzochte reeksen opschrijft waarop ze kan terugvallen. De plotselinge komst van hond Billy en kort erna een nieuwe kamergenoot op het werk staan echter niet in de handboeken. Van der Meer beschrijft op een intense manier hoe Alex haar wetten moet aanpassen zodat ze in haar veranderende wereld de weg kan blijven vinden. Het begrip autisme valt pas als de lezer zich de structuur van de roman eigen heeft gemaakt. Waardoor gelijk duidelijk wordt wat het is: een stickertje, niet meer dan dat.
Het is heerlijk tussen de regels door lezen. Gaandeweg blijkt dat de leidinggevende van Alex, Adam, haar kennis en manier van werken (en leven) gebruikt om haar zijn werk te laten doen. Dat lukt prima als het over onderzoeksartikelen en boekrecensies gaat. Maar het gaat een stuk minder goed als het om de hapjes voor een gender reveal party van een kamergenoot gaat. Het volgens de letter door het leven gaan wordt prachtig geïllustreerd als Alex veganistisch hondenvoer op de toastjes smeert: ‘human grade’. En passant maakt Van der Meer duidelijk hoe leeg teksten kunnen zijn waar we dagelijks mee geconfronteerd worden, zoals managerstaal. Als Adam Alex probeert te confronteren met haar gedrag, om haar meegaander te krijgen, past hij een bekende techniek toe. Hij geeft een voorbeeld van een reden waarom Alex niet meer als teamleider van opgravings-excursies wordt gevraagd. Ze zou na een ongeluk met een teambusje gezegd hebben: ‘We zijn hier gekomen om te werken, revalideren doe je thuis maar.’ Alex zegt in reactie dat dit exact is wat het opgravingshoofd had gezegd tijdens een teamoverleg. Adam corrigeert haar direct: ‘Je zegt zoiets als dat je alle begrip hebt voor de situatie, dat iedereen vooral de tijd moet nemen om te herstellen, en dat naast het afronden het werk hun herstel nu de belangrijkste prioriteit is.’ Waarop Alex antwoordt: ‘Maar dat komt op hetzelfde neer.’ Een waarheid als een koe. Tegelijkertijd is hier prachtig geïllustreerd hoe hol taal kan zijn en hoe weinig je eraan hebt als handleiding op het werk.
De combinatie van het aanpakken van een serieus hedendaags thema enerzijds met een humoristische schrijfstijl anderzijds kan leiden tot een groteske tekst. Maar dit gebeurt in de De wetten van Alex niet. Het boek maakt juist indruk door de weergave van de issues, wat zich uit in zowel stijl en tekststructuur als in de levensgetrouwe beschrijvingen. Dit maakt De wetten van Alex zeer waardevol, en een absolute mustread.
Laat een reactie achter