•• Twee gedichten uit Troostpogingen, de debuutbundel van Twan Vet. Ochtendkrant De krant valt met een klap op de matomdat leed in de ochtend zwaarder weegten hardnekkiger aan de pagina's kleeft Verschuil je onder de dekens, citeer zachtde mooiste regels die je kent en sluit het raamzo komt de dag niet binnen gewaaid. Morgen mag je heus wel weer over de wereldlezen, … [Lees meer...] overTwan Vet • Ochtendkrant
Jac. van Hattum • Geboorteplaats
Geboorteplaats Wel wijder horizon; maar waar hij kwam,kwam ook dat dorpje; dat ging met hem mee.Wie had de wolken lief in Amsterdam?Wie minde ruimte; wie het glanzend vee?En wie de uitgelaten, frisse Maart,meest Hollandse van heel der maandenrij?Wie kende Wommels aan de ruime vaart?Wie Frieslands water en wie Frieslands wei?Wie, die de grieto en de tureluur,de kemphaan kende … [Lees meer...] overJac. van Hattum • Geboorteplaats
Raymond Carver • De naakten van Bonnard
•• Raymond Carver werd beroemd door zijn korte verhalen, maar hij dichtte ook. Het pas verschenen (tweetalige) Jullie weten niet wat liefde is is alweer de vierde uitgave met vertaalde gedichten van hem. De vertaling is van Joris Iven. Winterse slapeloosheid De geest kan niet slapen, kan alleen wakker liggen enzich volproppen, luisteren naar de sneeuw die zich ophoopt … [Lees meer...] overRaymond Carver • De naakten van Bonnard
Lief Vleugels • Onder de vulkaan
•• Twee gedichten uit De roes van andere oorden, de nieuwe bundel van Lief Vleugels. Onder de vulkaanTaormina (Sicilië) 1980 In de schaduw van het dorpsplein, waar oudjessoezen op de bank, zo zou het moeten zijn.Zoals hij en ik, zo onecht zijn de plaatjes.De vulkaan slaapt, haar mond lacht vredig. Hij heeft een arm om mijn schouder gelegdop de tafel een glas Amaro … [Lees meer...] overLief Vleugels • Onder de vulkaan
Simon Vestdijk • Stad aan de wadden
Stad aan de wadden Drie eilanden staan aan de horizonAls 't niet zeer nevelt. Jongens komen kijken,Wanneer de postboot keert, die langs de dijk eenRookpluim doet strijken, licht-bruin voor de zon. De winter duurt hier lang; het spaarzaam groenBevat een stillen winter in zijn takken.En in de binnentuintjes, kalme vlakken,Zou zelfs geen moordenaar een moord gaan … [Lees meer...] overSimon Vestdijk • Stad aan de wadden
Willem Bilderdijk • Minneklacht
Minneklacht ô Kracht der Min, hoe slaat gy my om 't hart!Mijn voorhoofd rookt van 't hevig boezemblaken;Dus klonk de zang van Dichter Leonard,Om 't rotsig hart van Celia te raken.'k Benij elk oog dat u aanschouwen mag;Het linnen dat uw leden mag genaken;'k Benij de lucht en 't schijnsel van den dag,Dat weemlen mag of blozen op uw kaken.'k Benij den grond waar gy den voet op … [Lees meer...] overWillem Bilderdijk • Minneklacht
Jotie T’Hooft • Sterrenschepen
Sterrenschepen Sterrenschepen, jaja, metalen zaad van mensheidStuiptrekkend verstuurd in een ruimteWaarin vergeten werden: de galactietenEn de Richterschaal van het gewetenDat het geweten heeft maar moe vergat. En dat ruimtepak (zijn jullie bedonderd?) zit ruim:Vacuüm verpakte Erdnüsse, blikjes cornedbeefMet malse hersens, harnassen vol humbug.Pas na muizen en apen, als … [Lees meer...] overJotie T’Hooft • Sterrenschepen
Benzokarim • Trager en luider
•• Uit Ons gaan allemaal, de nieuwe bundel van Benzokarim (stadsdichter van Rotterdam). Trager en luider soms slokt iets je zo ophelemaal over je nek zo opsoms is een vandaag alles is hier stil in de avondlichaam looptlichaam kijkter loopt een lichaam langsmaar dat doet er niet toe ik moet de stad door en de tram rinkelthoe kom ik hier terecht? Iedereen is … [Lees meer...] overBenzokarim • Trager en luider
Jan Emmens • Pavlov
Pavlov Bij dat van mensen vergeleken, is het denkenvan honden beperkt, en hun dromendaaruit slechts een verwarde keus. Overdag in de onrust valt het niet opmaar in windstille nachten,als niets beweegt, beweegt in mijnog de onzekerheid, een honddie huivert in zijn droom. ••• Klein heldendicht Daar zijn ze weer, oude tyrannen,de nabob en de moedergod,de aterling, … [Lees meer...] overJan Emmens • Pavlov
P.N. van Eyck • Le poète et la muse
Le Poète et la Muse. (Rodin) Twee kindren nog, — maar die elkander kussen. In 't wazige gelaat, bleek overdroomd,Is niets ontwaakt dan schaduwen van teêrheid:Zij beiden zijn een sluimering nabij. Ik peins hen in het geur-omrankt prieelDer hoven, als de sterren willen schijnen,En de avond, als een losse lelie drijvend,Zich op de stilte wiegelt naar den nacht. Mijn … [Lees meer...] overP.N. van Eyck • Le poète et la muse
Sjeng Scheijen • Maar jou niet
•• Uit De beginselen, de eerste bundel van Sjeng Scheijen. Maar jou niet Ik verzon gemakkelijkvlaktes vlakker dan het landje waterpas.Vaak! En bergen spitser, easy! Ik verzon maanvissen platter dan plat en sufferds saaier.Ik verzon aaibaarder knuffeldieren en poezeliger kwispelstaarten.Ik verzon hetere zonnen dan de onze en geleerdere wijsbegeertemaar jou verzon ik … [Lees meer...] overSjeng Scheijen • Maar jou niet
Willem Bilderdijk • Het Slavoonsch
Het Slavoonsch Veracht, miskend, door domheid diep verstoten,Vermengd, vervalscht met Wangrieksch en Latijn,Kan 't zoet Slavoonsch, uit Oosterlucht gesproten,Wien kennis lust, niet onverschilig zijn.En, zoo haar roest der Duitschren taal mocht smetten,Toch heeft heur vijl hun ruwe keel verzacht,En, Pers en Griek verneedrend voor heur wetten,Aan Turk en Rus zijn tongval … [Lees meer...] overWillem Bilderdijk • Het Slavoonsch
Claude van de Berge • Zangstem in de gespleten sneeuwsteen
•• Uit Heelal en stem, de nieuwe bundel van Claude van de Berge. Zangstem in de gespleten sneeuwsteen (1) Stem en heelal openen zich in elkaar. En vervulling straalt in het heldere schijnsel vanhun vervloeiingen. De echo van de ziel is de resonantie van hun nulpunt.En niets wat we zijn, is een werkelijkheid. Niets wat we zijn, was ooit bestemd een … [Lees meer...] overClaude van de Berge • Zangstem in de gespleten sneeuwsteen
Jotie T’Hooft • Aan mijn prinses
Aan mijn prinses Liefste, hart en woordenHouden voor jou stil,Jij blinde vlek in mijn vermoordenVan wat ik vergeten wil. Kleine vink, lieve kleine kinkel— De liefde speelt mij parten —Baby-face, bijou, scharminkelVoor wie ik alles weer wil tarten Tot ik, als vroeger, blind van pijnWeer neerlig, eenzaam in het laken,Het gaat niet om het zijnMaar om wat wij er van … [Lees meer...] overJotie T’Hooft • Aan mijn prinses
Michael ter Maat • De klok staat stil maar het onkruid woekert voort
•• Uit Demarcaties, het debuut van Michael ter Maat. De klok staat stil maar het onkruid woekert voort De klaagzang stopt vanzelfals je opstaat en het licht aandoet. Je trekt een magnolia uit de tuinmaar de wortels blijven zitten.Zo gaat dat met geliefden. Je trekt de deur achter je dicht en neemt mee:twee knuffelaapjes die 's avonds waarachtiger leven dan jijloze … [Lees meer...] overMichael ter Maat • De klok staat stil maar het onkruid woekert voort
J.A. Dèr Mouw • ‘K hoor ruischen ons moeras
'K hoor ruischen ons moeras - zoo noemden wij 't,Mijn vriend en ik — vol angstigrits'lend riet,Met, soms, een zichtbaar wieg'lende karkiet;Er om eerst bosch, dan heiden, vlak en wijd.Wij stookten vuurtjes, veilig: niemand zietDe blauwe rook. Over ons, dreigend, glijdtKraaiengeroep, vreemd, wild, door de eenzaamheid. -Leeft hij nog? - 'K ruik de hars - Ik hoop van niet.Ik heb … [Lees meer...] overJ.A. Dèr Mouw • ‘K hoor ruischen ons moeras
Michael Tedja • Lift
•• Twee fragmenten uit Lift, een gedicht van 166 bladzijden, van Michael Tedja. In het einde der tijdenin het licht van degroei zag ik een man verkleedals kapotte stoelleuning. Het geblaf van de man was duidelijk,in de zin van plaatsen ruimte. Het was een waarheid als een koe dat het lijdenhet geblaf uitvergroot had.Dat het verdwijnenvan de man op den duur … [Lees meer...] overMichael Tedja • Lift
Willem Bilderdijk • De Noordsche taal
De Noordsche taal Maar zoude ik u in achtloosheid vergeten,En bieden u mijn boezemhulde niet,Die, op de spits van Heklaas rots gezeten,Met drielingstaf aan 't stugge Noord gebiedt?Gy Godenspraak, gestamd uit de Oosterlanden,Der Azen taal, der wijsheid van een stamDie aan den boord der verste wareldstrandenBy 't morgenlicht der kennis oorsprong nam!U, Zustertaal der echt … [Lees meer...] overWillem Bilderdijk • De Noordsche taal
Jan van Harten • Boeket
•• Jan F. van Harten. Alleen Na zijn heengaan bleef mijn moedergoed verzorgd achter. Soms was ze drukbezig om losse gedichten van mijte lezen om ze daarna te verscheuren. De vitrage In het hok van haar laatste zomerbewoog bij het open raam de vitrage.Een verdwaalde predikant las langzaamvoor uit een van Paulus' brieven.En om haar met deze dienst te gerievenhadden ze … [Lees meer...] overJan van Harten • Boeket
Anouk Smies • Ik ben geen natuurlijk persoon
•• Uit De blob, de nieuwe bundel van Anouk Smies. Ik ben geen natuurlijk persoonIk besta niet en welIk woon op de wereld zonder achternaamIk heb de persona rond mijn ISBN-nummer afgeschuden communiceer analoogIk draag alleen bijaan de wereld die ik verlangIk prostitueer mijn lichaam niet voor nutHet rapen van paddenstoelen kun je zien als een baanKun je zeggen waaraan jij … [Lees meer...] overAnouk Smies • Ik ben geen natuurlijk persoon
E. du Perron • Reisverhaal
•• Vorige week 85 jaar geleden overleed E. du Perron. Reisverhaal Clary, daar waren eens twee erg-jonge mannen:de een was eerder klein, de ander eerder groot;de ander sprak dikwijls over de dood,de een bleef onbewust wat eeuwigheid verlangen. Niet zo heel lang geleden waren zij hier:zij kwamen met een boemeltreintje uit Toscane;het is moeilijk te zeggen waarom zij … [Lees meer...] overE. du Perron • Reisverhaal
Jonathan Griffioen • Abnormale kinderen
•• Uit Abnormale kinderen, de nieuwe bundel van Jonathan Griffioen. Abnormale kinderen willen depsychiaterdichters een kleur toekennen. Ja, Rutger Kopland is blauw.M. Vasalis is blauwer,veel blauwer, rode grond met blauwebergen. Kopland is grijzer, ik zag nooitgrijzer blauw. Hans Faverey is rood als uithijgenderoeiers, heel moe, rood als waar dewaterstraal de huid van … [Lees meer...] overJonathan Griffioen • Abnormale kinderen
Kees Spiering • Met schone lei
Met schone lei Zij komt thuis met nieuwe klerenen gebak. Omdat we opnieuw beginnenzegt ze zacht. Ik omarm —haar lichaam is nog doof We tillen het kind erbij. Ik magblijven en ben opgelucht — niet blij.Wat gaande is, begint men nietopnieuw. We moeten verder en voort, kopen een schommel, wandelen ineen bos, het kind geniet, de hond –verzenuwd in ruzie en verdriet –leeft … [Lees meer...] overKees Spiering • Met schone lei
Willem Bilderdijk • Het Spaansch en ’t Fransch
Het Spaansch en 't Fransch. En gy, ô spruit van 't zelfde grootsch Latijn,Waar 't Oost in gloort met avondwederschijn,En 't fier Romeinsch met stug Wandaalsch vereenigt;Van 't Noord gehard. door Zuiderlucht gelenigd;U minne ik meê in d' echten adeltrotsEn stouten moed des oorlogshaften Goths. —Maar weg met u, ô spraak van bastertklanken,Waarin hyeen en valsche schakals … [Lees meer...] overWillem Bilderdijk • Het Spaansch en ’t Fransch
Willem Bilderdijk • Vroeg en laat
Vroeg en laat 't Open roosjen, rijk van blad,Zei aan 't nog gesloten knopjen,Dat aan 't zelfde steeltjen zat:Zie eens, dik onaartig propjen,Zie, hoe luisterrijk en schoonSprei ik al mijn' schat ten toon! 't Knopjen zweeg en hoorde 't aan;Maar de middag kwam haar wreken,Deed heur' boezem opengaan,En de volle roos verbleeken.Hoop en dartelend Genot!Ziet uw beeld en 't … [Lees meer...] overWillem Bilderdijk • Vroeg en laat
