Als gij mij leest, dan moet gij mededichten Als gij mij leest, dan moet gij mededichten,En algeheel in mijn gedicht opgaan,Het moet gelijken op een zelf-verrichten,Alsof niet ik, maar gij het hadt gedaan. Gij zult tevreden zijn, en ziet het aan,En blijdschap zal uw dichtend oog verlichten; —Het is een kleinigheid, een vers te dichten,Al lezende, is het in u … [Lees meer...] overA. van Collem • Als gij mij leest, dan moet gij mededichten

Afscheid Lang blijft zij aan het hek staan wuiven.Dan voelt zij, hoe, met vochte snoet,de herder aan haar rok komt snuiven. Nadagen blinken in de ruiten;de wingerd aan de muur verbloedt;de witte tuinbank staat nog buiten. •• Illusie Niet om er afscheid te nemen,of om mij op reis te begeven,ben ik het station ingegaan,maar om tussen mensen te staandie voor een … [Lees meer...] overEd. Hoornik • Afscheid & Illusie

Aan Mathilde Aanbidt de mensch een afgod hem gelijk?'k Aanbad. Gij hebt mij tot u opgeheven,En 't arme hart werd duizend levens rijk:Want, waar ik leven zag, schonk ik mijn leven; En voor uw blik nam engte en tijd de wijk, —Driest moest mijn ziele in de eindeloosheid zweven,En rustig werd ze als 't blauwe hemelrijk,Waarachter duizend starren wentlend streven: De vogel … [Lees meer...] overJacques Perk • Aan Mathilde

Hans van Zijl, 'pennelikster van het derde plan' (volgens eigen zeggen), en 'een van die vele literaire randfiguren die door de mazen van het net van de officiële literatuurgeschiedschrijving glippen maar die stuk voor stuk een onmisbare schakel vormen in het literaire ecosysteem'. Verdrietig liedje voor Carolien Hij heeft je laatste woorden voorgelezen,de kamer was in … [Lees meer...] overHans van Zijl • Verdrietig liedje voor Carolien

zilverpiraat hij leeft edelmetalenen ademend te ruiterhij vaart en te lijf schuimendzijn bronstige paargetijdenzijn landelijke bladregenzijn canadese populiereno smalle zeestraat engstigdraven over winnende passaatmoesson rifzo een zilver een orgasme zo een kaap •• een oude beschaving eens zal je een fenixvogel wordendie pianola zal heten en vuur vattenmatamorfosen in … [Lees meer...] overHugo Raes • 3 gedichten

Niets snelder als de tijd,Die onherhaallijk slijtEn zachtjens hene glijdt Op het uurwerk Elk slagje dat het onrust slaatKnipt iets af van mijn levensdraad:Elk is een stap als na het graf:Zo kort mijn tijdelijk leven af,En spoedt zich na de eeuwigheid.Dies wenst mijn ziel, wanneer zij scheidtVan 't lijf, dat z' eeuwig leven mag,Daar duizend jaar is als een dag;Daar tijd, … [Lees meer...] overJan Huygen • Op het uurwerk

Het nederig hutje Arm en ned'rig is mijn hutje,Maar de rust en eenigheidWoont er in bij elken voetstap,Dit teekent ons tevredenheid,Laat de liefde bij ons wonen,Die ons niet den bloemen biedt,Noodlot! ik benij zelfs vorstenOok hun kroon en glorie niet. Als mijn wijfje aan mijn harteVrolijk als een Engel rust,En zich wiegend in mijn armenNu eens schertst, dan streelt en … [Lees meer...] overAnoniem • Het nederig hutje

Graffiti Zij willen zich affirmeren op de murenen schuttingen van de grote stad,als poogden zij hiermede barst en gatte dichten om te zijn, misschien te duren. Het is niet enkel een droom vol organenvan zware jongens, bijna dreigend alsploertendoders, maar ook de ranke halsvan teedre kindvrouwtjes, verwant met zwanen en wezens van een andere planeet.Het zijn nieuwe … [Lees meer...] overMarcel Coole • Graffiti

De hovenier Gij die behagen schept in bloemen,Treedt binnen in mijn bloemenhof,Ik heb voor aller wensen stof,En mag op keur van schoonheid roemen;Op deze welbeplante grond,Kan men zijn keur de teugel vieren,Men moet op dit benedenrond,Het levenspad met bloemen sieren. ’k Schenk ’t kruidje-roer-mij-niet de fijnen,Deez’ goude knoopjes aan de vrek,Deez’ blaauwe klokjes aan … [Lees meer...] overAnoniem • De hovenier