• De dievenwagen is geschreven door Willy Chanson, eigenlijk Willem Munnik (1884-1942), de helft van de gebroeders Chanson, vooral populair door hun act als het komisch duo Mie en Ko, een soort voorloper van Snip en Snap. Munnik schreef tientallen liedjes en tussen de lachsalvo's door was er dan plotseling, in 1924, De dievenwagen, waar tot op de dag van vandaag menig traantje … [Lees meer...] overGedicht: Willy Chanson • De dievenwagen

De cactus Kaal staat hij voor de blankheid der gordijnen, Verschrompeld in wat kiezel en wat zand En mist zijn ziel: het alverschroeiend schijnen Der eeuwge zomers van zijn vaderland. Maar aan het einde van zijn lijdzaam dulden, Spruit op een lichten morgen, als een vlam Van 't heet verlangen dat hem gansch vervulde, Een bloem van heimwee uit zijn dorren … [Lees meer...] overGedicht: Jan van Nijlen • De cactus

De reseda Geen Hokousaï, geen Vermeer, Zelfs niet de vlammendste Vincent, Verteedert en ontroert mij meer Dan, met zijn bloembak van cement, De kamer, blauw en brons gekleurd, Waar, naast roos en petunia, De onoogelijke reseda, Onzichtbaar haast, standvastig geurt Als vroeger, als voor vijftig jaar. Hier, naar het lichaam en den geest, Is liefde werklijkheid … [Lees meer...] overGedicht: Jan van Nijlen • De reseda

Lode Krinkels was toneelcriticus en journalist. Het internet laat weinig over hem los, maar hij schreef Een bundeltje oorlogsliederen na de inval van het Duitse leger in België, begin augustus 1914. Sonnet Gij, duitsche praalhans, schoftige Imperator, Wat schuilt gij achter benden moordenaren, Op welker daden huivrend volkren staren... Gij, van die roovers waardige … [Lees meer...] overGedicht: Lode Krinkels • Sonnet

Amsterdam In 't natte asfalt van de straten Spieglen slierten witte lichten, flits en schaduw - De lucht is dun en glinstrend: Een groene sluier, Waarin millioenen fonkelingen suizen. En 'k zie mijzelf, een vreemdeling, hier in dit lichaam loopen Tusschen de velen, in wier oogen glanzen Hunkering en vrees en drift en dood - Weer ben ik uren lang den weg … [Lees meer...] overGedicht: Gerrit Kamphuis – Amsterdam

Het zieke meisje Zij sloot haar ogen voor de wrede zon en Ontvoer volkomen de aanwezigheid Der anderen. Zij heeft zich diep bezonnen, Zij was alleen geweest ten allen tijd. Achter haar warme oogleden begonnen De fluisteringen van de eeuwigheid. Waarom was zij niet eerder overwonnen En van haar liefde en haar smart bevrijd? - Toen zij haar ogen eind'lijk … [Lees meer...] overGedicht: Anthonie Donker • Het zieke meisje

Amsterdam Wanneer je denkt hoe het vroeger was de kleine orgelman in Casablanca - je ziet hem nu nog wel op straat - smeet de jofele meiden door de dancing het was de tijd dat Kid Dynamite nog leefde die alles kon op trompet en sax aan de drum zat een neger met een gouden bril zo ernstig we noemden hem de deftige sprinkhaan dat was 1950 dat was de muziek voordat de … [Lees meer...] overGedicht: Richter Roegholt • Amsterdam

Wittenburg / Amsterdam In het huis dat geen stroom heeft kan je geen grammofoon draaien je hoort muziek van Mozart speelt er iemand van jullie fluit het is de draadomroep want die is wel hier in huis het meisje draait aan de knop maar voor ze het heeft gevonden klinkt de trompet van een jazzplaat het zijn maar een paar noten je wil dat ze het vasthoudt de trompet … [Lees meer...] overGedicht: Richter Roegholt • Wittenburg / Amsterdam

Boekenlust I de dood in duizend delen ik bewoon haar wanden ga voor hen uit stelen en leef met duizend onderpanden voor steen betaal ik weliswaar de huur balken, kranen en het woongemak, maar houd hier beter agentuur in letterkundig onderdak dit is een sterfhuis van papier - want aanstonds komt de dief & antiquaar die maakt catalogus en goede sier met … [Lees meer...] overGedicht: Boudewijn Büch • Boekenlust

Café chantant (II) En onder 't zuivergele gaslicht blozen Blanke arme' en halze' en glanst het gouden haar, En kruise' of spreiden zich in rozen hozen De fijne slanke beenen paar naast paar. De blouse' omsluite' in velerhande posen De lichamen die groeiden jaar en jaar, Tot schoot en boezem konden voede' en kozen Wat in haar groei' met pijn en lijfsgevaar. En … [Lees meer...] overGedicht: Hein Boeken • Café chantant

Formule voor haar Media voor mijn voorstellingsvermogen, werden mijn daden door haar doen onthuld als kleine muggen, microscopisch omgelogen en door mijn jeugddromen goedkoop verguld. En ik, een denneboom vol onbenulligheden, mijzelf bekijkend, zelfgenoegzaam als de ster die bovenop stond en angstvallig werd aanbeden, werd rustig afgetuigd en raakte ver van het … [Lees meer...] overGedicht: Jan Emmens • Formule voor haar

De kriekelaar* De kriekelaar die in de kleine tuintjes koning is, en uitsteekt boven ewig-flapperend wasgoed, in de achterbuurt waar, onvermoed, veel stakkerds wonen. Ons kleine vreugden, als wij sjouwen met ons wateremmers vanaf de verre pomp naar huis, dan sneewt een onverwachte bloem in 't klotsend water. Als wij op lage stoelen 's avonds aan de deur ons zetten dan … [Lees meer...] overGedicht: Karel Vertommen – De kriekelaar

Ze gingen uit ... Ze gingen uit met kaarsendompers om de zon te dooven, ze konden niet verdragen dat de zon in 't water scheen. De schalkse navend kwam zeer vroeg en deed hen aan hun macht gelooven; toen moesten ze verdragen dat de maan in 't water scheen, en dat de sterren het elkander giechelend vertelden. Karel Vertommen (1907-1991) uit: Neuriën … [Lees meer...] overGedicht: Karel Vertommen – Ze gingen uit …

De boer en de boom Een boom stond op den akker van een boer, met heel Zijn kroon tegen den hemel. Vruchten droeg hij niet, Maar krekels met hun zang, vogels met hun gekweel, Vonden er toevlucht voor zichzelf en voor hun lied. De boer wilde den boom, daar hij geen vruchten gaf, Gaan rooien, en hij bracht den eersten bijlslag aan. Vogels en krekels smeekten hem daarop: … [Lees meer...] overGedicht: Jan Prins – De boer en de boom

De goede dingen en de kwade De goede dingen, omdat zij de zwakste waren, Zijn door de kwade van deze aarde eenmaal verjaagd. Ten hemel zijn zij op gevaren, En hebben daar aan Zeus gevraagd, Hoe dat nu moest, om met de menschen nog te leven. De Oppergod gaf hun te verstaan, Dat zij niet allen tegelijk hadden te gaan, Maar een voor een zich naar omlaag moesten … [Lees meer...] overGedicht: Jan Prins – De goede dingen en de kwade

Droomrit De janpleizier rijdt door het open veld wat brandt de zon wat wiebelen wij heerlijk het koren staat manshoog de korenbloemen zijn blauw mijn overbuurman heeft een slurf Er klopt wel meer niet - op de hoge bok zit een koetsier zijn hoofd een cocosnoot en in de volgeladen janpleizier een wonderlijk gecomponeerd gezelschap … [Lees meer...] overGedicht: Max de Jong – Droomrit

Sonnet van burgerdeugd De trammen tuimlen door de lange straten; Al 't leven buiten, en de ramen dicht; Wat thee voor ons en de avond te verpraten. De lamp streelt rustig ons voornaam gezicht. Inbrekers, wurgers, rovers en piraten, En de eerste Zondvloed en het laatst Gericht - Elke onrust heeft ons deugdzaam hart verlaten. O thee! o vriendschap! o kalmerend licht!  … [Lees meer...] overGedicht: E. du Perron – Sonnet van burgerdeugd

Bij wijze van haat Dit is de bank, hier komen de oude mensen, deez' dag is schoon, ook voor 't verkalkt gebeent. Hier gaan wij zitten, dromerig vereend, en hun oud hart zal doodlijk ons verwensen. Hun oude hart, dat nimmer wou verflensen: 't kent haat en liefde en bloedt nog - en dat meent te kloppen voor elkaar tot het versteent! Laat hen doorstromplen, pruttelen … [Lees meer...] overGedicht: E. du Perron – Bij wijze van haat

In Zweden 1 Een meisjesstudent in Lund stoot haar glas om. De anderen praten door alsof zij de gek in de familie uit beleefdheid niet opmerken. … [Lees meer...] overGedicht: K.L. Poll – In Zweden