De ruiter van het landgoed Paawe De ruiter van het landgoed Paawe nam zijn oude schimmel uit de kast Langzaam ging de rit naar Jawe langs de haver naar de bleke grauwe stad Als ik weerkom zei de ruiter is de zon een kleine knop is het landgoed Hindemith … [Lees meer...] overGedicht: Werner Verstraete – De ruiter van het landgoed Paawe

Anekdote De gracht een lasso om het eng plantsoen, (alsof zich zo het paradijs liet vangen!) – er zijn wat trotse bomen blijven hangen, gevangen in een kluit ontkleurend groen; en zelfs een bank, een uitgesproken bank! met twee zich minnenden, wier monden kleven in een verband dat, opgevat als leven, het voorwerp werd van hun oprechte dank. … [Lees meer...] overGedicht: Max de Jong – Anekdote

Spoeddebat Je zou je regelrecht in Artis wanen: een kleine kikker kwaakt en blaast zich op, luid toegejuicht door kippen zonder kop, de ezels huilen krokodilletranen. Een zevenslaper zit discreet te snurken, een zwartekousenkraai krast ach en wee, de ratelslang heeft weer eens geen idee, maar wijt in stilte alles aan de Turken. Ziedaar een blik in 's lands … [Lees meer...] overGedicht: Jan Boerstoel – Spoeddebat

Binnenhof Het stille hart van wervelwinden in dit glas water, Nederland, waar ik mij steeds terug moet vinden naast dagtoerist en demonstrant. Bestaat dit echt of zijn wij spoken, figuren dansend hand in hand, gedurig in koud vuur ontstoken door woorden van dor zand? Ga maar bij dichter, boeren kijken: hun taal, hun grond, vast in de hand. Hier blijft de … [Lees meer...] overGedicht: Aad Nuis – Binnenhof

Lente Voorzichtig beginnen te spelen binnen een groenende koelte de bloemen met name te groeten en van harte te ontsluiten aarzelende kamers. Het brood met elkaar te delen, de koele beekval te voelen. En in de avond te wachten de bevende witte vlinders; de kamperfoelie gaat open. Ida Gerhardt (1905-1997)   Ida Gerhardt: genootschap • dbnl • kb • … [Lees meer...] overGedicht: Ida Gerhardt – Lente

Eerste lentedag Weer de lente. De verbijsterde oogen, Falende in het winters bleek gezicht, Zien de huizen en de bruggebogen Op en neer gaan in het wankel licht. Zien en zien niet door de duizelingen Van de weer oneindige rivier; Zon en water kruisen daar hun klingen En het hart is bonzend en niet hier. Weer een lente en de haar bitter-eigen Zilte geur, die … [Lees meer...] overGedicht: J.C. Bloem – Eerste lentedag

Vallende vliegers Brekende vleugels - zee — en lucht, de zon vliegt, aan zijn open raam, wij zijn niet vrij genoeg gevlucht, nu — een, twee, drie dan, in Gods naam. Het laatste werk — sluit alles af, zet alles stil, geruischloos zal de rouw zijn aan ons haastig graf na 't kort geweld van dezen val. Geef mij je hand, hier is de mijn' tot aan den laatsten zwaren … [Lees meer...] overGedicht: A.J.D. van Oosten – Vallende vliegers

A. Marja zou vandaag 100 zijn geworden. Artistiek Bureau staat erbij stil. Homo sapiens Ik ben bijna mens en leef daarnaar, ik ben altijd intens wat ik ervaar: ik ben het blik dat wordt gedeukt ik ben het lid dat zich verstuikt … [Lees meer...] overGedicht: A. Marja – Homo sapiens

Ik droomde en zag een vrouw die sprak en liep En als een wakende haar arbeid deed; Doch als men in den droom de dingen weet, Zoo wist ik vast en zeker, dat ze sliep. En ’k vroeg mij, of ik uit een slaap zoo diep En vreemd de vrouw moest wekken met een kreet? Of wachten tot een prins ze ontwaken deed, Die met een kus de slaapster wakker riep? … [Lees meer...] overGedicht: Jacqueline van der Waals – Ik droomde en zag een vrouw die sprak en liep

Met mijn nicht in den tuin Toen ik kwam met mijn nicht in den avondtuin, -- haar kleed was een zingende batikweelde -- zagen we samen hoe dol en lenig mijn zes jonge katjes speelden; zwart fluweel in het groenste gras. De maan hing rood in de boomen, zoo dicht of er een sprookje aan 't gebeuren was. Zij heeft haar witte tanden al prachtig bloot gelachen. De … [Lees meer...] overGedicht: Marnix Gijsen – Met mijn nicht in den tuin

Nieuw in de dbnl: werken van o.a. Van Bruggen, Campert, Buysse en Boutens. Avondwandeling Wij hebben ons vandaag verlaat! Pas bij de laatste brug Waar 't voetpad tusschen 't gras vergaat, Daar keerden wij terug. Achter ons dekt de witte damp De schemerende landen. Zóo zijn wij thuis. Wij zien de lamp In looveren warande... … [Lees meer...] overGedicht: P.C. Boutens – Avondwandeling

Aardappelen Wij zijn vrouwen, ons vruchtvlees openend op de wijze die de meester wil. Glad en langwerpig is Charlotte, tongvormig Rosa en eens bereid, heten we Anna of hertogin. Kleine meisjes als ze, onrijp geoogst, ons tot in de mond blijven omhullen met dunne huid, geborsteld en gespoeld: de zoete opening laten vullen met olie en kruidenboter. … [Lees meer...] overGedicht: Eddy van Vliet – Aardappelen

Twië bein (De veuroetgank ) Ik heb allang gezwege, ik heb 't noeëts gezag. Ik woel d'r neet um lège. maar ik had 't waal verwach. Nao jaore lang studere kwaam ik d'r nog neet oeët. Ik bleef maar prakkezere. wie kóm ik toch veuroeët? Mien linker bein en mien rechter bein. die laupe nów al jaore naevenein. Det ein geit op en det ander neer. En as ze dao mit vaerdig … [Lees meer...] overGedicht: Frans Boermans – Twië bein

Mien, waar is mijn feestneus Een overspannen bakker, een brave man uit Tiel Ging naar een psychiater met een splinter in z'n ziel Maar ziet, de psychiater, was ook niet al te fris Die riep ineens: "M'n hemel, nou weet ik wat ik mis M'n neus, m'n neus, Mien waar is m'n neus?" Mien waar is m'n feestneus, Mien waar is m'n neus? Waar is m'n feestneus gebleven? Ik mot 'm … [Lees meer...] overGedicht: Toon Hermans – Mien, waar is mijn feestneus

Gister 3 jaar geleden overleed Leo Vroman.   Een echtpaar In het Stedelijk zag ik Vroman en Tineke zijn vrouw. Ze snelden langs de Appels voort. Voor slaapwandelen ging het te gauw, voor zich verdiepen was het ongehoord. Hij had over zijn arm een jas of iets anders, zij liep voorop, hij riep weer dingen, misschien sterke strofen. Zij verdwenen als snel … [Lees meer...] overGedicht: Ed Leeflang — Een echtpaar

Poëzie J’écris ton nom - Paul Éluard Tussen de krommen, kreupelen en manken, tussen die meesmuilen, blind met één oog, tussen de jabroers en die altijd janken kras ik haar naam in bomen, boeken, banken, in kelderraamkozijnen en dakplanken, in de corsages en de al te ranke polsen en enkels van hen om wier slanke lichamen ik liefde voorgaf en loog. … [Lees meer...] overGedicht: Koos Schuur – Poëzie

Leefde Gaston Burssens nog, dan was hij vandaag 121 geworden.   Zelfportret De dood, zegt men, is een ontsporing, fantastisch, om er door bekoord te zijn. Ik weet het nu, de dood is een bekoring zoals men door een moord - of een halsstarrig woord - bekoord kan zijn. Maar eerst moet ik vertellen hoe eens een trein mij zozeer ongenadig heeft ontspoord dat … [Lees meer...] overGedicht: Gaston Burssens – Zelfportret