Wat een droom, zo vrij te leven als Emilia uit de roman Het land, in brieven (1788) van Elisabeth Maria Post. Zorgeloos in de nacht door het bos wandelen, een eigen huis met een hondje op het platteland, wat doen aan sterrenkunde, lezen, piano spelen, een deuntje zingen. En een hartsvriendin hebben om aan te kunnen schrijven. Was het maar zo. De werkelijkheid zal anders zijn … [Lees meer...] overSanneke van Hassel en Bert Paasman over Elisabeth Maria Post
Elisabeth Maria Post
Wij eisen de nacht terug
Misschien kun je Elisabeth Maria Post (1755-1815) wel een stoïcijn noemen. Alle kenners zullen nu luid roepen dat dit volslagen onzin is - dit is tenslotte een auteur uit de Verlichting, uit de periode waarin de meeste tranen vergoten zijn uit de hele literatuurgeschiedenis. Het was emotie troef, op het larmoyante af worden de intense gevoelens prijsgegeven. Sentimentalisme … [Lees meer...] overWij eisen de nacht terug
Elisabeth Maria Post • Treurige verandering
Treurige verandering O! wat is mijn ziel veranderdDoor der liefde treurigheid!Voortijds was ik altijd vrolijk,Als Natuur mij open lag;Blijde met een dansend mugjen,En een wemelenden worm,Gaf een magre bloem der heide,Gaf een blaadjen mij vermaak;In het rijk van plant en dierenWas de bron van mijn genot;'k Dronk daar uit met volle teugen't Reinste vergenoegen in. In het … [Lees meer...] overElisabeth Maria Post • Treurige verandering
Elisabeth Maria Post • Treurige verandering
Treurige verandering. O! wat is mijn ziel veranderdDoor der liefde treurigheid!Voortijds was ik altijd vrolijk,Als Natuur mij open lag;Blijde met een dansend mugjen,En een wemelenden worm,Gaf een magre bloem der heide,Gaf een blaadjen mij vermaak;In het rijk van plant en dierenWas de bron van mijn genot;'k Dronk daar uit met volle teugen't Reinste vergenoegen in.In het rijk … [Lees meer...] overElisabeth Maria Post • Treurige verandering
Elisabeth Maria Post • Mismoedigheid
•• Nieuwe titels in de DBNL van o.a. Emants en Marsman en Vestdijk en Gijsen en Elisabeth Maria Post. Mismoedigheid O stille, lieve dichtcel!Gij schuilplaats van mijn vrede;Gij bron der vreugdebeekjes,Die, langs den weg mijn's levens,Zoo zagtjesruischend vloeien,Wat zijt gij mij nu somber!Waar is nu dat genoegen,Dat me anders zoo bekoorde?Wat is 't hier aaklig eenzaam!Hoe … [Lees meer...] overElisabeth Maria Post • Mismoedigheid
