Hoe de coninck Helena in den hof vont sitten.[8]    Als nu Helena by nae doot in den boomgaert sat, so quam daer coninck Henrick spaceren met sijn edelen ende vondt de schoone maecht daer sitten ende seyde: “Jonckvrouwe, hoe komdy hier, en[de] wie heeft u kleederen so bedorven?”     Doen seyde Helena: “Heere, en vraeght my nu niet meer, maer doet my een … [Lees meer...] overHelena van Constantinopel, hoofdstuk 8

Hoe Helena op haer knien viel, Godt aenroepende met seer groot betrouwen.[7]Doen den capiteyn vanden schepe Helena haer bede gheconsenteert hadde, soo vielse op haer knien, God aenroepende met devoter herten, ende seyde:         Ghy weet, mijn Godt waerachtigh,     Dat ick ontvloden ben met sinnen voordachtigh     Mijnen … [Lees meer...] overHelena van Constantinopel, hoofdstuk 7

Hoe Helena te Sluys aen quam, ende hoe sy korts weder ter zeewaert trock, daer ’t schip vreesselijck bevochten wert, ende de roovers haer namen.[6]    De schoone Helena is nae veel zeylens met ’t schip ghekomen ter Sluys in Vlaenderen, ende sy heeft den schipper wel betaelt ende aen hem oorlof ghenomen ende is ghegaen nae een klooster daer kersten nonnen in woonden op … [Lees meer...] overHelena van Constantinopel, hoofdstuk 6

Hoe de coninck tot Clarisse quam, Helenen kamenier.[5]    Als hem de kamerlinck dit geseyt hadde, so wert coninck Anthonis heel verstoort ende liep terstont tot haer camer, daer hy Clarisse vondt, welcke hy vraeghde waer sijn dochter was. Clarisse seyde dat sijt niet en wiste. Doen dede hyse vanghen ende seyde: “Ten sy dat ghy my mijn dochter wijst, ick sal u doen … [Lees meer...] overHelena van Constantinopel, hoofdstuk 5

Hoe Helena met een schip haren vader ontquam.[4]    Helena verstaen hebbende den goeden raet van haer kameniere Clarisse, soo en wildese niet langer beyden ende heeft eenen gulden mantel om genomen ende gaf Clarisse een koffer met gout, ende sijn so onder hun beyden gegaen nae de haven dewijle dattet hofghesin sliep, ende ontweckten daer eenen schipper, tot wien … [Lees meer...] overHelena van Constantinopel, hoofdstuk 4

Hoe Helena half desperaet in haer kamer ginck, daer sy seer weende ende haer h[a]nden sloegh.[3]    Als dit Helena van haren vader ghehoordt hadde, soo is sy van hem ghescheyden ende ginck in haer kamer, daerse seer groot misbaer maeckte, weenende ende haer handen wringhende. Klarisse, haer kameniere, dit ziende, wildese vertroosten, maer Helena en wilde daer niet nae … [Lees meer...] overHelena van Constantinopel, hoofdstuk 3

Hoe den engel Gods den paus eenen brief bracht als hy offerhande dede op den outaer.[2]    Als dit de paus gehoort hadde, soo badt hy sijnen swager dat hy hem lijden wilde tot des ander daeghs na dat hy offerhande ghedaen soude hebben, ’t welck de coninc dede. Als nu de paus des ander daeghs d’offerhande begonnen hadde, bad hy Godt met devotie dat Hy hem vertoonen … [Lees meer...] overHelena van Constantinopel, hoofdstuk 2

Hoe de coninginne van Constantinopolen een dochter baerde welcke Helena genoemt wert, ende de coninck na de doot van sijn huysvrouwe op Helena verliefde.[1]    Nae de gheboorte onses Heeren Jesu Christi, inden jare van .LXXX., was sint Clements paus te Romen ende had een suster die coninginne was van Constantinopolen, die groot ginck van kinde. Waer om de coninck, … [Lees meer...] overHelena van Constantinopel, hoofdstuk 1