Helena verstaen hebbende den goeden raet van haer kameniere Clarisse, soo en wildese niet langer beyden ende heeft eenen gulden mantel om genomen ende gaf Clarisse een koffer met gout, ende sijn so onder hun beyden gegaen nae de haven dewijle dattet hofghesin sliep, ende ontweckten daer eenen schipper, tot wien Helena seyde: “Staet op haestelijck ende voert my met u schip in een ander lant, daer ghy wilt!”
     De schipper seyde: “Vrouwe, dat en derf ick niet doen, want u vader meynt u te trouwen, ende dat hy ’t vername als ick weder hier quame, hy soude my doen dooden …”
     Doen seyde Helena: “Vrient, ick sal u so veel gelts geven dattet u niet van noode zijn en sal wederom te keeren.”
     “Vrouwe, so sal ick u voeren,” seyde de schipper, “als het u belieft.”
     Ende aldus is Helena wegh ghereyst ende scheyde van Constantinopolen met weenende oogen. Ende Clarisse is weder int hof gegaen in haer kamer, daer sy op haer bedde ginck ligghen slapen.

Ende des morgens vroegh seynde coninck Anthonis sijnen camerlinck tot Helena om te sien oftse gereet was, want hy nae haer verbeyde om te trouwen. De kamerlinck quam cloppen voor Helenen kamer, daer niemant en sprack, waerom hy gram wert ende heeft soo stoutelijck op de deure ghestooten dat Clarisse daer by ontwaeckte ende vraeghde wie daer klopte. De kamerlinck seyde: “Ick bent. De coninck doet vragen mijnder vrouwen Helena oftse ghereet is, datse haestelijck totten coninc kome, want hy haer verbeyt!”
     Doen heeft Clarisse den kamerlinck in ghelaten ende is met hem aen Helenen bedde ghegaen ende heeft de gordijne open gedaen, recht oft sy anders niet gheweten en hadde dan datse daer hadde liggen slapen, ende wert seer weenende ende seyde: “Eylacen, waer mach mijn vrouwe zijn, dat ickse niet en vinde?”
     Ende als de camerlinck dit sagh, is hy terstont by den coninck gegaen ende seydet hem.