Als dit Helena van haren vader ghehoordt hadde, soo is sy van hem ghescheyden ende ginck in haer kamer, daerse seer groot misbaer maeckte, weenende ende haer handen wringhende. Klarisse, haer kameniere, dit ziende, wildese vertroosten, maer Helena en wilde daer niet nae hooren ende greep ’t swaert dat in haer kamer was, ende seyde met fellen woorden tot Clarisse: “Neemt dit sweert ende doot my daer mede oft ick sal ’t selver in mijn herte steecken!”
     “Vrouwe,” seyde Clarisse, “en weent niet meer. Ick sal u goeden raet gheven om uwen vader t’ontkomen. Wy sullen terstondt op de haven gaen, ende daer sult ghy eenen schipper hueren die u in een ander landt voeren sal, ende alsoo sult ghy uwen vader ontgaen.”