‘Wat zijn dat nu voor mensen die in Amsterdam een cursus Gronings doen?’ vroeg ik gisterenmiddag aan Jan die de afgelopen jaren dat soort cursussen gegeven heeft. ‘De meeste hebben Groningse wortels,’ zei hij. ‘Ze komen er zelf vandaan, of ze gaan er in ieder geval ieder jaar met vakantie. Maar niet iedereen.’
In Jans eerste klasje zat een lokale politica, een wethouder uit een randgemeente van Amsterdam. Die vrouw had een man uit Slochteren ontmoet en wilde nu zijn culturele achtergrond beter leren kennen. ‘En ze hield’, zei Jan, ‘meer van de media dan goed voor haar was.’
De landelijke tv-journaals waren uitgerukt op dit curieuze nieuws: een cursus Gronings in Amsterdam! En ze deden wat tv-journaals graag doen: er een onzinnig verhaal van maken. ‘Het enige woord wat die wethouder zo ongeveer kende, was de groet moi. Dus liet SBS haar over de Dam rondlopen en tegen iedereen moi zeggen, tot verbijstering van de buitenlandse toeristen.’
De cameraploegen filmden echter ook in de klas, en ook daar bleek de wethouder graag nog wat te willen zeggen. ‘Ze was eerder vergeten de naam van haar Slochterse geliefde te zeggen. Dat wilde ze nu graag rechtzetten.’
Helaas, de Groninger bleek van dit soort fratsen niet gediend. Hij maakte het meteen uit. ‘Ze is nog één keer op les geweest, daarna hield ze het voor gezien. Later hoorde ik dat ze inmiddels met een politieman getrouwd is. Een Hollander.’