Slechts één keer in mijn leven heb ik een nota geschreven: toen ik mijn propedeuse Nederlands deed in Leiden. We moesten toen oefenen om een wetenschappelijke tekst te schrijven en dat gebeurde dus in de vorm van die nota — geen idee waarom dit zo genoemd werd. Van Dale Hedendaags Nederlands kent die betekenis niet.

Ik was enorm braaf in die tijd, en de nota was een braaf genre. In de conclusie moest staan dat er nog veel onderzoek nodig was, anders was het geen wetenschappelijke nota, dus schreef ik in de conclusie dat er nog veel onderzoek nodig was.

Propedeusestudenten schrijven kennelijk nog steeds nota’s in Leiden. Dat heb ik geleerd door het e-boekje Ze kunnen niet meer schrijven tegenwoordig waarin Louise Cornelis enkele van deze nota’s heeft samengebracht. De bundel is te bestellen bij de nieuwe uitgever Ons woord.

Het is een aardige bundel geworden waarin 11 studenten een antwoord proberen te formuleren op de vraag of jongeren inderdaad niet meer kunnen schrijven tegenwoordig. Cornelis, die jarenlang in Leiden college gaf, schreef een inleiding en Joop van der Horst een bijzonder vermakelijk voorwoord.

Alle schrijvers zijn het met elkaar eens: er is geen reden om te denken dat ‘ze’ niet meer kunnen schrijven ’tegenwoordig’. ‘Ze’ schrijven misschien anders maar er is geen reden om te denken dat dit minder is dan hoe ‘we’ schrijven.

Er is, kortom, nog veel onderzoek nodig. De teksten zijn over het algemeen wat braaf. Het wachten is op een jongere die weer eens ouderwets brult: NEEEEE! ik kan idd niet meer sgrijven! en al helemaal niet tegenwoordig! so what?