Het gezwets van de heer Wilders, eerder deze week in ‘s-Gravenhage, is van positieve invloed geweest op zowel de Nederlandse samenleving als op de literatuur en de literatuurgeschiedenis. De samenleving heeft zich massaal en zonder voorbehoud voor, naast en achter de burgers van Marokkaanse afkomst geschaard. Dat is zonder meer positief te noemen.

Uitzonderingen op de regel zijn de premier en de koning – maar daarvan wisten we al dat het een gepappeblaard pappelepeeërsduo is.

Terug naar de literatuur: me afvragend hoe ik me moest verhouden tot Wilders’ belofte dat hij de deportatie van de Mocro’s gaat regelen, moest ik denken aan dit gedicht, van de Duitse theoloog Martin Niemöller:

Als die Nazis die Kommunisten holten,

habe ich geschwiegen,

ich war ja kein Kommunist.

(etcetera)

Op de site van Amnesty International traceerde ik spoedig een Nederlandse vertaling – maar wat bleek: die vertaling was wel heel erg vrij. Zo vrij dat je eerder van een ‘verzinsel’ dan van een ‘vertaling’ kan spreken. Dus zelf maar een verbeterde vertaling vervaardigd – dankzij: Geert Wilders.

Wilders deed me ook grijpen naar het Geuzenliedboek 1940-1945, in de hoop daarin een passend gedicht te vinden om de PVV-aanhang tot inkeer te brengen. Zo’n tekst vond ik niet. Wel trof ik deze tekst aan: ‘O, wat een schrik voor den Duce‘.  Volgens de aantekeningen geschreven door Herman B. Fortuin en via ‘De Watergeus’, een programma van Radio-Oranje, middels de ether tot ons gekomen. Maar… ik kende de tekst, althans, een Engelse versie ervan: Oh! What a surpise for the Duce – in deze Jijbuis-film vertolkt door Elsie Carlisle.

Dus, dames en heren literatuurhistorici, grijp de relevante boeken en noteer dat Herman B. Fortuin (1911-1976, ook bekend onder de pseudoniemen ‘Hendrik de Prater’ en ‘Vrijbuiter’) niet de maker maar de vertaler van ‘O, wat een schrik voor den Duce’ was. De originele versie schijnt overigens uit Italië en Griekenland te stammen – maar dat is weer een heel ander verhaal.