Door Marc van Oostendorp
De managers pakken door in De verleden tijd van lijken!
“Heremijntijd,'” jammerde Joop. “Het is met me gedaan!” Zijn collega Rie had hem net verteld dat het managementteam hem bij zijn pensioen een persoonlijk ontwikkeltraject cadeau zou doen.
Dat kon, zo wisten de twee neerlandici allebei verduveld goed, maar één ding betekenen: ook Joop zou alsnog na zijn pensioen in een manager veranderen. Van zijn standaardwerk over het middelnederlandse voegwoord zou nooit iets terecht komen, zijn leven lang zou hij achter zijn computer zitten, op zoek naar manieren waarop het werk van anderen efficiënter kon worden ingericht. Nooit zou hij rust hebben, steeds zou hij nieuwe onlineformulieren moeten ontwerpen die commissieleden na iedere vergadering moesten invullen om te evalueren hoe effectief de vergadering was geweest.
“Mijn leven is voorbij!” zei Joop. “Ik bied nu alvast mijn excuses aan voor alles wat ik je ooit ga aandoen, Rie.” Hij veegde de tranen uit zijn ogen.
“Maar er moet toch iets aan te doen zijn, Joop?” zei deze moederlijk.
“Bovendien: misschien overleef je dat ontwikkeltraject wel. Tot nu toe ben je immers ook immuun gebleven voor het managerdom, terwijl al onze collega’s er wel aan onderdoor zijn gegaan? Misschien gebeurt er wel niets als je maar genoeg van het vak blijft houden?”
Op dat moment opende de voordeur en even later kwam Joops vrouw binnen, Jessica, haar wangen rood van de frisse buitenlicht. “Hé Rie!”, zei ze vrolijk. “Ik zou naar mijn zuster gaan, maar die was er niet. Wat gezellig dat jij er bent!”
Ze keek naar Rie en Joop en pas gaandeweg drong er tot haar door hoe verslagen ze er allebei bij zaten. “Wat is er gebeurd?” vroeg ze. “Blijken jullie vergeten te zijn uit te schrijven hoe de tussentijdse toets in een cursus uit 2018 gaat bijdragen aan de leerdoelen?”
“Ik geloof dat ik het zelf ook niet leuk vind,” zei hij, en hij legde kort uit wat er gebeurd was. “Mijn leven is voorbij,” zei hij. “Ik denk dat ik jullie maar beter meteen kan aansporen om me zo snel mogelijk een overzicht te geven van de maatschappelijke impact van jullie activiteiten?”
“Maatschappelijke impact?” Jessica begon te lachen. “Joop, ik was demente bejaarden, weet je nog wel!” Maar haar lach bevroor toen ze zag hoe ernstig haar man keek.
Mogelijk mis ik het punt, maar is het niet juist goed als wetenschappelijke staf ook administratieve taken op zich neemt, zodat die niet hoeven te worden uitbesteed aan managers? Ik weet dat men het vaak liever niet doet, maar dan heb je nog enige controle over de mate waarin managers zich bemoeien met het werk van onderzoekers en docenten.
Dit is een verhaal, en heeft dus niet zozeer een 'punt'. Maar mij lijkt het 't beste wanneer de wetenschappers onderzoek en onderwijs voor hun rekening nemen, en de managers het management (whatever that may be). De problemen ontstaan wanner die taken door elkaar gaan lopen: wanneer (in Europa) wetenschappers steeds meer onzinnige management-taken krijgen opgelegd, of (in Amerika) managers steeds meer quasi-onderwijstaken naar zich toe trekken.
Ik heb daar deze zomer over geschreven in een stukje dat wél een 'punt' had:
http://nederl.blogspot.nl/2014/08/in-amerika-is-het-niet-veel-beter.html