De boomlange in een manager veranderde promovenda Sophie en de in een manager veranderde postdoc Femke pikten het niet meer! Ze zaten bij elkaar en lazen het universiteitskrantje aan elkaar voor, zoals ze dat iedere donderdagochtend deden: een kop groene thee erbij, even alle formulieren die ze voor hun collega’s aan het maken waren aan de kant en zich heerlijk ergeren aan de populistische toon van dat blaadje.

De column De verleden tijd van lijken van Joop vonden ze vaak het vermakelijkst: zoals die de managerscultuur te grazen kon nemen! Zijn heerlijke totaal verstarde verzet tegen een volkomen redelijke en moderne organisatiestructuur! Ha! Alsof de wereld zou kunnen draaien als we allemaal maar een beetje onze intellectuele hobby’s gingen uitoefenen in plaats van plannen van aanpak te schrijven en stukken van evaluatiecommissies te lezen!

Maar deze keer lazen ze iets wat hen totaal schokte: de catering van de universiteit ging worden overgenomen door een ander bedrijf!
Wat gaan we nu hebben, stotterde Sophie. Dit is de druppel! gromde Femke. Zo zout hadden ze het nog nooit gegeten, de maat was nu toch echt vol.

Ze hadden wel meer klachten over de organisatie van de universiteit, bedachten ze. Het was heus niet dat ze omdat zij nu eenmaal manager geworden waren, ineens onkritisch waren. “Het is ook een schande dat er gebouwen zijn met beveiligingspoortjes”, zei Femke. “Daar kom je dan niet eens in zonder pasje!” “Ja!” zei Sophie geestdriftig. “En waarom kan de rector eigenlijk niet volgens een goede procedure worden gekozen uit de gehele gemeenschap! Zodat ook een studente nu eens rector kan worden!”

Ineens kwamen de ideeën los. Wat zouden ze toch veel procedures kunnen verzinnen als het allemaal maar wat democratischer was. Hoe goed zou het zijn wanneer zij nu eens wat meer macht kregen! Nooit meer hoeven luisteren naar onderzoekers en docenten, voor altijd bezig zijn met betere structuren!

“Laten we een gebouw gaan bezetten!” riep Femke enthousiast. “Het bestuursgebouw!” riep Sophie. “Nee, zei Femke, dat kan niet, daar zit het College van Bestuur, en daar willen we dus wel een beetje ordelijk kunnen blijven vergaderen. Is er niet een gebouw waar onderzoek en onderwijs gebeurt? Dat kunnen we wel een tijdje stilleggen, dat merkt toch niemand.”

“Ja!” riep Femke. “Ik weet wel een gebouw!” Ze opende haar laptop en begon alvast wat eisen in te tikken.