Een nieuwe slogan in ons gruwelijke managersfeuilleton De verleden tijd van lijken.

“Joop!” riep Wouter, de voormalige hoogleraar Financiële Letterkunde, die inmiddels tot HR Director geworden was, maar het hart nog altijd op de juiste plaats was en daarom naar zijn voormalige vakgroeplid was gelopen.

Die haalde zijn ogen van een scherm waarop bij wijze van data enorme hoeveelheden middelnederlandse voegwoorden in allerlei kleuren waren afgebeeld. Johan was weliswaar al ruim veertig jaar bezig met zijn studie naar dit onderwerp, maar hij had zich laten overtuigen dat het misschien de moeite waard was als hij een computer die voegwoorden op basis van grote gegevensbestanden zou laten visualiseren.

“Joop!” riep Wouter nogmaals, toen hij merkte dat het hoofd van zijn voormalige collega moeilijk van al die groene en roze voegwoorden af te leiden was. “Heb je dit gezien!” Hij gaf hem zijn tablet. “Ranking de slogans“ stond erop.

Een groep opstandige academici hadden een wedstrijd uitgeschreven waarin de “domste universiteitslogan” werd uitgeroepen. De Rijksuniversiteit Groningen stond duidelijk voorop met de slogan “Born leaders reach for infinity”, zag Joop. Hij haalde zijn schouders op. “Ik weet wat je denkt, Wouter,” zei hij, “maar hier worden die slogans belachelijk gemaakt.”

“Ja, dat weet ik ook wel. Ik kan ondanks mijn nieuwe functie nog wel lezen. Maar dan moet je dit eens zien.” Hij tikte geïrriteerd op zijn iPad. “Dit is een respectabele tak van het academisch bedrijf.” Hij liet hem een artikel zien uit de Volkskrant waarin een communicatiemedewerkster van de Groningse universiteit aan het woord kwam:

Dat is níét onze slogan. Deze is slechts één keer gebruikt in een advertentie van onze hr-afdeling. Tijdens ons lustrum vorig jaar was onze slogan: ‘For infinity.’ Normaal is het: ‘400 years of passion and performance’, en ook: ‘Working on the frontiers of knowledge’. Maar het wordt waarschijnlijk: ‘Think bold’, maar die is nog in de pilotfase.

“Zie je wel!” zei Wouter bewonderend. Natuurlijk zeggen zij niet de hele tijd born leaders. Nee, passion en perfomance, dat zijn termen, dáár kan een moderne universiteit mee aankomen. En dan, hoe professioneel ze in Groningen zoiets aanpakken! Eerst een pilot voor zo’n nieuwe slogan, dan hoogstwaarschijnlijk een zorgvuldige evaluatie.”

“En nu wil jij zo’n slogan voor de opleiding Nederlands? Zoiets als Performers look passionately for future excellence?” Joop nieste.

“Ik wist dat ik op je kon rekenen!” glimde Wouter. “Zoiets ja!” Hij wees op een vervolgpassage in het interview met de Groningse born leader van de communicatie over de vraag of de universiteit nu mee moest gaan in de consumentenmaatschappij:

Daar gaat de hele maatschappij in mee en dus ook de universiteiten. En ook op internationaal vlak zul je aan de weg moeten timmeren om te laten zien dat je er bent. We moeten als Nederland op de kaart staan, dat is het belangrijkste. Het heeft geen zin als de country branding niet goed is, want dan ben je nog niet wie je bent.

“Wouter,” zei Joop, nu ineens serieus, “vind jij echt niet dat iemand die zulke dingen in de krant durft te zeggen op staande voet ontslagen moet worden?”

“Vrijheid van meningsuiting! En trouwens, ze heeft gelijk! Het wordt hoog tijd voor een goede country branding, te beginnen bij onze opleiding Nederlands!”

Joop kon ineens de verleiding van een goede puzzel niet weerstaan. “Ik heb het!” riep hij na enig voorhoofdgefrons. “Excellent Dutch passions for the quality of life are what they are!”

Zijn ooit in een manager veranderde baas kreeg tranen in zijn ogen.