De hele dag voor kerstavond had de boomlange promovenda Sophie lopen bedenken hoe het kerstdiner zou zijn bij Sam (de vrouwelijke), de onderzoekster mediastudies die ze had leren kennen tijdens de universitaire cursus jezelf kennen.

Waar zouden ze over praten? Sam (de vrouwelijke) was vast net als Sophie vast ook voor grotere democratisering. Zou hun universiteit niet voorop kunnen lopen en een gezamenlijk bestuur kunnen instellen waarin iedereen precies even te zeggen zou hebben? Sophies hartje ging sneller kloppen als ze eraan dacht: hoe ze samen in het kaarslicht allerlei gremia konden bedenken die heel precies konden gaan controleren of onderzoekers wel op een eerlijke manier onderzoek deden.

Wat zou ze meenemen? Gelukkig had ze alle relevante stukken in de cloud staan, dus ze kon haar laptop meenemen. Aan de andere kant kon het misschien geen kwaad om wel haar tablet mee te nemen, zodat ze zich daar dan over konden buigen. Uiteindelijk had ze besloten alleen haar telefoon mee te nemen. Die was enerzijds groot genoeg, en aan de andere kant konden ze zich daar dan nog intensiever over buigen.

Ze belde aan bij het opgegeven adres. Er werd niet opengedaan, ook niet na een tweede keer bellen. Ze gluurde door het raampje.

Sam (de vrouwelijke) stond voor het raam haar mobieltje te lezen en ineens zag Sophie dat zij er wel heel feestelijk uitzag, met zelfs een kerstkransje in haar haar. Zelf was de boomlange promovenda helemaal vergeten om op haar kleding te letten.

Toen ze beter keek zag ze dat de kamer vol mensen zat, allemaal aan een lange tafel. Of eigenlijk waren het waarschijnlijk managers: de meesten waren de middelbare leeftijd al voorbij en zaten gebogen boven hun stukken, al waren er ook wel wat jongere met vrolijke sjaaltjes die hun handen lieten wapperen. Ergens achterin de kamer stond een uitgedroogde kerstboom, maar tot haar opluchting merkte Sophie dat lang niet iedereen zo feestelijk gekleed was als Sam (de vrouwelijke).

Het leek wel een kerstdiner voor managers! Naast de kerstboom was een Prezi op de muur geprojecteerd. “De universiteit tussen 2016-2032” stond er in vrolijke letters, met eromheen een afbeelding van een kerststal. Langzaam maar zeker begon Sophie ook individuele deelnemers te herkennen: de voormalige voorzitter van het CvB, de leider van het studentenprotest, de fractieleider van Ondersteunend Personeel Vooruit die de hele tijd koekjes snaaide.

Ongeduldig belde ze nog eens aan. Maar de managers binnen leken te druk met elkaar bezig te zijn. Wat was het buiten koud, en wat was het binnen zakelijk. Gelukkig had ze haar mobieltje!

Ze ging op de stoep zitten voor het huis van Sam (de vrouwelijke) en projecteerde op het scherm een zwavelstokje waaraan ze haar handen kon warmen.